Weerom een meevaller voor het stadsbestuur: de zoveelste virtuele gemeenteraad

Ja, het is alweer gemeenteraadsdag, maandag 19 april.
Het wordt opnieuw een heel lange avond, ondraaglijk lang voor de meeste raadsleden. (Wat zitten ze thuis te doen tot ze aan de beurt komen??)
Vanwege het College zijn er 26 punten ingediend, waarvan er toch vier enige tijd kunnen in beslag nemen: het stationsproject, de verzekering voor het personeel van stad en OCMW, met onder meer dat van de vzw van de zusters Augustijnen, de verbinding R8/A19, het jaarverslag 2020 van de ombudsdienst.
Maar dan…
Niet minder dan (ook) 26 agendapunten komen vanwege de raadsleden. (Dat wijst op veel sluimerende irritatie over het bewind.)
Daarin drie zgn. “uitgebreide” interpellaties die (of de voorzitter Helga Kints ze als “uitgebreid” zal aanvaarden, – of niet) heibel kunnen opleveren: het parkeerbeleid, VAXPO, de islamisering in Kortrijk.
Daarnaast nog 23 zgn. “gewone” interpellaties (IR’s). Dat zijn meestal louter informatieve vragen, maar we tellen toch een aantal tussenkomsten die gegarandeerd heftige emoties kunnen uitlokken.
Het is in deze zin dat we opmerken dat het stadsbestuur nog altijd het geluk heeft dat de gemeenteraad alweer niet fysiek in de raadszaal van het stadhuis kan doorgaan. Indien wel, dan zou het er weer gaan stuiven! Met onderbrekingen, geroep en getier tot gevolg. (Raadsleden die naar buiten lopen, gevolgd door persjongens. Waar is de tijd?)
Vooral schepen Axel Weydts (DE rouwdouwer van “Vooruit” met de SP.A) wordt het vuur aan zijn kort lontje ontstoken. Met HET politiek schandaal van dit jaar: de schadeclaim en bijgaande kosten voor het niet-bouwen van de ondergrondse parking aan het museum Texture. Weydts heeft geprobeerd om de gemeenteraad om de tuin te leiden en dat is ongeveer het ergste wat een politieker met een uitvoerend mandaat kan doen. Raadslid Benjamin Vandorpe (CD&V) wil met zijn herhaalde én nieuwe vragen beletten dat de schepen volhardt in zijn leugens en misleidende uitleg en komt daarbij met een deontologisch voorstel op de proppen.
Ander punt waarbij de gemoederen zullen oplopen: mogelijk buitenlands eigendomsonderzoek bij sociale huurders. Niet enkel het Vlaams Belang wil het daarover hebben, maar ook de N-VA (partij behorend tot de tripartite) brengt de heikele kwestie bij monde van Philippe Dejaegher aan bod. How dare you?
Nog zaken die de gemoederen duchtig kunnen beroeren: het camerabeleid, de distributietarieven van Gaselwest (een oud probleem), het ringtracé van het kanaal Bossuit-Kortrijk,
De nieuwe voorzitter Helga Kints (tevens ook de nieuwe burgemeester Ruthie!) mogen zich dus gelukkig prijzen dat ze veilig en wel achter hun computer kunnen schuilen.
Maar een schorsing van de zitting kan toch ook virtueel?

“Van volksjongen tot burgemeester”

Dat is de titel van een heel binnenkort te verschijnen biografie over niemand minder dan ere-burgemeester Antoon Sansen. Bij mijn weten de eerste en enige Kortrijkse burgemeester waaraan een boek is gewijd.
(De andere ere-burgemeester Manu de Bethune liet in 2006 wel een autobiografie van hem het licht zien. Titel: “Gedachten en herinneringen”.)
Aanvulling
Een attente lezer wijst er ons op dat er over Jules Coussens ook een politieke biografie bestaat. “Jules Coussens, een geboren dwarsligger”. Auteur: Pieter Jan Verstraete. Uitg. Groeninghe, 2008. (Juul was burgemeester van 1950 tot 1959.
)

Sansen (°1932) werd voor het eerst verkozen als raadslid van ACW-strekking in 1958 en zetelde in de Kortrijkse Raad van 1 januari 1959 tot en met 2 januari 2013. Dat is 54 jaar, een record. Hij was gedurende 24 jaar schepen en was van 1989 tot 1994 een populair burgemeester.
Maar dat laatste is niet zonder slag of stoot gegaan. Bij de verkiezingen van de jaren ’80 heerste er binnen de christen-democratische standenpartij een ware stammenoorlog tussen de ACW-vleugel en (“de gilde”) en de NCMV-vleugel (“de middenstand”). Probleem was telkens hoeveel kandidaten van beide strekkingen een plaats kregen op de lijst (20 of 21, en waar?), wie lijsttrekker zou worden en op welke grond men aan deze of gene het burgemeesterschap zou toekennen (voorkeurstemmen of totale stemmen per vleugel). Dat ging telkens gepaard met geknoei, onduidelijke afspraken en geheime combinaties. Iemand als gewezen burgemeester, wijlen Jozef De Jaegere, had het zelfs nog op zijn sterfbed over die stammentwist.
Benieuwd wat Sansen daarover nog weet te vertellen. (Hij was daar vroeger zwijgzaam over.)
Ook benieuwd om weten of ‘Tone’ ons wat nader inzicht zal geven over zijn politiek beleid als burgemeester, bijv. zijn houding tegenover de gemeenteraad, participatie van de burger, zijn investeringspolitiek.

Auteur van de biografie is Karel Cambien, jarenlang bekend Roularta-journalist en nu nog altijd hoofdredacteur van de digitale nieuwsbrief “Made in West-Vlaanderen”. Hij heeft naast oneindig veel artikels en ca. 15 (of is het 20 ?) boeken op zijn naam, altijd rondom politiek-economische thema’s.
Het boek (uitgegeven in eigen beheer) beslaat 200 bladzijden en bevat 100 historische foto’s. Prijs 30 euro.
Officiële voorstelling van het werk aan de pers op 8 mei in de afspanning “De Vlasblomme” (aan het vroegere vlasmuseum).

P.S.
Een weetje.
Onze methusalem Tone Sansen heeft nog altijd zijn privé-kleedkamertje in het open zwembad aan het kanaal.
Zijn kennissen aldaar zullen hem volgende zomer hopelijk weer met vreugde terugzien.




Sinds 2015 telt de Budabrug al 121 defecten allerhande

Het is Maxim Veys ons (hardwerkend) Kortrijks raadslid en Vlaams parlementariër (van de beweging “Vooruit” met de SP.a.) die ernaar heeft gevraagd bij Lydia Peeters, Vlaams minister van Mobiliteit en Openbare werken.
Hij wou eindelijk eens weten hoeveel momenten de ophaalbrug (tafelbrug) sinds 2015 tot nu defect was, de duur ervan, de oorzaak, de herstelkosten en daarenboven nog hoe vaak het de defect het weg- en scheepvaartverkeer heeft gehinderd. Hij wou dat weten, ook al omdat de vorige minister van Mobiliteit liet uitschijnen dat de problemen nu wel van de baan waren.
Voor dit jaar waren er in het antwoord (nog) geen gegevens, maar de vraag is wel vroeg op het jaar ingediend (11 februari).
De vraag kreeg een gedetailleerd antwoord, tot zelfs het aantal uren stremming van het verkeer.
Wel komen we – behoudens twee uitzonderingen – de kosten voor het herstel van het defect niet te weten omdat de werken in “eigen regiedienst” werden uitgevoerd (alsof dat niks kost) ofwel omdat er (tot bijna eind 2017) nog een waarborgtermijn geldig was.
De meest voorkomende defecten:
– slagbomen werken niet (32 keer vermeld)
– geen camerabeelden beschikbaar (de ophaalbrug wordt van op afstand bediend) (22 keer vermeld)
– de brug blijft haperen (ja, maar waarom?)
Met andere woorden: de brug zelf is niet altijd stuk. Ook zijn er wel eens onderhoudswerken.

Twee misverstanden uit de weg ruimen.
1. Opvallend is dat er vanwege een of ander euvel het scheepvaartverkeer véél vaker en veel, véél langer was gestremd dan het wegverkeer.
2. Er zijn ook meerdere “mankementen” geweest waarbij het verkeer toch totaal geen hinder ondervond.

Enkele gegevens per jaar:
2015
– 16 voorvallen (waaronder mankementen)
– 5 stremmingen scheepvaart/2 wegverkeer
– langste stremming wegverkeer: 2 uur (27 februari)
2016
– 38 voorvallen
– 24 scheepvaart/2 wegverkeer
– langste stremming wegverkeer: 2u50 (6 juni)
2017
– 35 voorvallen
– 15 scheepvaart/9 wegverkeer
– langste stremming wegverkeer: 6 uur (28 juli)
2018
– 22 voorvallen
– 7 scheepvaart/7 wegverkeer
– langste stremming wegverkeer: 5u40 (16 november)
2019
– 5 voorvallen
– 1 scheepvaart/1 wegverkeer (1u30 op 12 juni)
2020
– 5 voorvallen
– 4 scheepvaart/1 wegverkeer (0u55 op 21 november)

P.S.
Wie meer details wil weten raadpleegt bij het Vlaams parlement de vraag nr. 750 of, onder de naam Maxim Veys zijn schriftelijke vragen. Veys is een van de betere schriftelijke vragenstellers, niet enkel omdat hij het vaak doet maar omdat ze kwalitatief de moeite waard zijn. Zijn vragen en antwoorden halen nooit de pers, die van de Izegemse parlementariër daarentegen wel. Hoe komt dat?


Nieuw strijdmiddel tegen de ongewenste ‘columbidae’ in Kortrijk: R12

We herinneren het ons als de dag van gisteren: het actieplan 66 uit het milieubeleidsplan 2002.
Dat beoogde de strijd aan te gaan tegen de overlast van stadsduiven in het centrum. Na onvoorstelbaar veel beraad en geloop en raadpleging van onder meer Britse experts van de vzw PICAS (Pigeon Control Advisory Service) besloot men om twee duiventillen te bouwen waarin men dan de brave duifjes zou om de tuin leiden met ze te laten broeden op geöliede of kalkeieren.
Toenmalig milieuschepen Philippe De Coene liet door een aantal studenten van de Provinciale Industriële Hogeschool ontwerpen maken. Winnaar was een zgn. “Floating Till” die uiteindelijk in 2005 een plaats kreeg op het Conservatoriumplein. De bouw ervan werd gerealiseerd door niet minder dan drie verschillende bedrijven uit Ieper en Merksem. Totale kostprijs volgens ons archief althans 17.000 euro. (Kranten maakten gewag van 4.000 euro.) Voor de plaatsing was er nog 4.260 euro nodig. Een tweede duiventil in het Begijnhofpark is er nooit gekomen. Of de duiventil ook daadwerkelijk de populatie van de ca. 400 zwerfduiven (andere bron zegt 250) heeft uitgedund, daar kennen we geen evaluatie van.
In elk geval is die design-duiventil in alle stilte weggehaald naar aanleiding van een nieuwe ontwerp van 2015 voor de omgevingsaanleg van het Muziekcentrum. (Kosten onbekend.)
Studio Basto vond dat die constructie daar niet meer paste.
Prompt werd er aan een hels tempo vergaderd en gebrainstormd om op zoek te gaan naar een nieuwe, geschikte plaats. De firma Sileghem&Partners uit Zwevegem werd zelfs aangezocht voor het maken van een “haalbaarheidstudie”. Die kostte 2.904 euro en gaf drie mogelijke alternatieve plaatsen aan: het dak van het stadhuis, het dak van het Muziekcentrum (!) en het dak van de site Gheysen waar nu het sociaal restaurant VORK is gevestigd.
In afwachting van de verhuis werd de duiventil “in depot” geplaatst. (Een wakkere lezer van onze krant meldt dat hij de til nog heeft gezien in een stadsdepot in Rollegem.)

R12
Dat is eigenlijk een diergeneesmiddel (nicarbazine) tegen parasitaire infectie van het maagdarmkanaal, evenwel met als bijwerking bij gevogelte dat de eieren als het ware “geklutst” en onvruchtbaar worden: het membraan tussen eiwit en eigeel verdwijnt. Wel een heel drastische vorm van geboortebeperking als men dat middel in de farmaceutische vorm van oranje-gele maïskorrels toedient aan zwerfduiven. Een optimale efficiëntie bereikt men door een dagelijkse toediening van minstens 8 gram per duif van de met nicarbazine geïmpregneerde korrels tijdens het voortplantingsseizoen. (Dat is nu begonnen.)
In het buitenland (de Ramblas in Barcelona, het San Marcoplein in Venetië) past men dit middel om de eieren onvruchtbaar te maken al decennia toe. Maar het medicijn is in België pas midden 2016 geregistreerd zodat een stad als Tongeren het systeem pas in maart 2017 kon gaan gebruiken. Andere steden zoals Mechelen, Hasselt, Blankenberge, Leopoldsburg, Menen, enz. zijn gevolgd.
Kortrijk wil er nu ook mee van start gaan. (Zien we de design-duiventil nog terug?)
Stad heeft onlangs R12 gekocht bij de NV Galluvet uit Lummen, de enige firma (dierenartspraktijk) die een offerte deed. Een voorraad voor vier jaar voor de prijs van 32.373 euro. (Hoe en wie heeft de noodzakelijke voorraad berekend?)
De toepassing van het middel zal ook wat kosten aan opgeleid personeel en werkuren. Er is zelfs toezicht en controle nodig van een dierenarts. Vrijgekomen nesten moeten overigens weggewerkt. Zal men voor de verdeling van de maïskorrels gebruik maken van automatische dispensers?
Is het middel efficiënt? Tongeren zegt van wel: in twee jaar tijd is de columbidae-populatie met 67 procent afgenomen.

P.S.
Geen paniek. Bij mensen en andere zoogdieren hebben de korrels uiteraard geen effect op de voortplanting.

“Potverdorie,” zei de korpschef van PZ VLAS nog…

In de laatste politieraad van vorige maandag bracht VB-fractieleider Wouter Vermeersch (ja, wie anders?) het camerabeleid – of het non-beleid? – ter sprake. Dit naar aanleiding van de geruchtmakende VRT-reportage “Privcacy & ik” van de week tevoren, waarbij het Kortrijkse gebruik van politionele camerabeveiliging en technologie het hard te verduren kreeg.
(Stadsambtenaren, schepenen doen er intussen alles aan om in naam van de burgemeester met persnota’s en gesprekken met behulp van de bevriende, traditioneel onwetende plaatselijke pers de imagoschade zoveel als mogelijk te beperken.)

De korpschef F.D. van de politiezone VLAS nam bij de vraagstelling onverwijld het woord.
Dus niet de verantwoordelijke burgemeester. Zij zit er voor spek en bonen bij, dat is nu – en steeds meer – voor zowat iedereen duidelijk die ietwat begaan is met, en weet heeft van het politieke reilen en zielen in Kortrijk.
(Ruth Vandenberghe is voorzitter van de Politieraad én van het Politiecollege maar veroorlooft het zich om nergens op te repliceren. Zij aanziet het blijkbaar enkel en alleen als haar opperste en enige taak om het Vlaams Belang de mond te snoeren. Overigens ook in de gemeenteraad.)
Onze korpschef dus.
(Probeer maar eens om zijn naam te vinden op de website van de PZ Vlas.)
Potverdorie,” zo riep F.D. dus duidelijk geëmotioneerd uit, dat is niet (meer) correct.”
Hij reageerde hierbij op – och ja – één ietwat ongelukkige uitspraak van Vermeersch uit zijn heel gestoffeerd requisitoir, met name zijn inleidende zin: “U doet maar wat.”
De korpschef gaf daarmee blijk van zijn kennis van een vaak toegepaste politieke handigheid (trukendoos) om bij een debat lastige vragen te ontwijken. Dat gaat zo. Aanvallende interpellaties worden afgeweerd door emotievol en geïrriteerd te reageren op één welbepaalde, enigszins ongelukkige zinsnede van de opposant om daardoor de essentie van de kritiek te omzeilen.
We doen maar wat?” Korpschef vond dit een zéér pijnlijke uitspraak, niet alleen voor hem persoonlijk, maar niet in het minst en vooral héél erg onbetamelijk voor zijn, door hem toch wel héél geliefd personeel. “Er wordt hier hard gewekt, ja elke dag!” En we hebben hier geen backoffice om cijfertjes bij te houden of mooie grafiekjes of rapporten over ons beleid te maken. Alstublieft zeg! Wij – ons korps – werken hier liever gewoon hard op het terrein. Zo zijn wij wel!
De repliek van Vermeersch bracht geen aarde aan de dijk. Burgemeester Ruthie vond als slotsom dat de korpschef F.D. “klare taal” had gesproken. (In haar naam dus.)

Korpschef was eigenlijk al te voren wat onder stoom geraakt bij de interpellatie van alweer Vermeersch over het feit dat hij (F.D.) op 8 maart al een drone had ingezet nog VOOR de gemeenteraad van diezelfde dag daarvoor zijn principiële toestemming had verleend. Hiermee overtrad de chef de Wet op het Politieambt. Dat is geen klein bier, me dunkt. Dat is stof voor het Comité P !
Maar goed. De korpschef gaf toe dat die beslissing “niet heel correct” was. Oké, hij nam dat op zijn conto.
Maar dat is – (weten jullie wel?) – toch een technisch heel complex dossier hoor. Maar ja, “het is gebeurd, dat geef ik toe.” En de daders zijn gevat! (En het was toch een geschikter en veel minder duur middel dan het inzetten van een helikopter?)

Tja, het is wat het is – zo zouden we zeggen.
Burgemeester had er weer geen verhelderend woordje aan toe te voegen.
En daarmee was de kous af. Zo gaat dat hier, in de politieraad.

P.S.
In een gemeenteraad is het niet de gewoonte dat de stadssecretaris (de algemeen directeur) in plaats van de burgemeester de vergadering domineert. Naar analogie wordt verondersteld dat een korpschef in de politieraad hoogstens (hoogstens!) even geraadpleegd wordt bij een zeer pure technische kwestie.






Iets over het belabberd interview met Kortrijks burgemeester op Canvas (2)

Vorige donderdag 15 maart liep er op de VRT een reportage over politionele camerabeveiliging op openbaar domein, met focus op de mogelijke aantasting van onze privacy. Vandaar ook de titel: “Privacy & ik”. (Er komt nog een tweede deel dat wil nagaan in hoeverre men ons ‘gaan en staan’ én vertier én afkomst in winkels en straten in de gaten houdt, via het gebruik van onze mobiele telefoon. In Kortrijk betaalde stad aan Proximus daar vorig jaar al 30.000 euro voor.)
Aangezien de straten van Kortrijk en deelgemeenten onder impuls van (nu titelvoerend) burgemeester Vincent Van Quickenborne over de jaren heen (en in de toekomst nog steeds) werkelijk bezaaid worden met camera’s van allerlei slag, en stad Kortrijk op dit gebied samen met Mechelen trendy-koplopers zijn, sprak het vanzelf dat de makers van de documentaire maar al te graag meer speciaal de verantwoordelijke burgemeesters van beide steden fysiek bij het programma wilden betrekken.
Met Bart Somers (ook met een dubbel-functie) had men blijkbaar geen problemen.
Maar het contact met Van Quickenborne liep van geen leien dak.
Na aanvankelijke toe- en afzeggingen voor een mondelinge afspraak met presentator Tim Verheyden weigerde Quickie uiteindelijk elk interview. Met als drogreden dat hij nu Minister van Justitie is en de materie derhalve eerder toekomt aan een Minister van Binnenlandse Zaken. Van Quickenborne is nu wel iemand die – als het hem goed uitkomt – in de media absoluut niet nalaat om te benadrukken dat hij nog altijd DE burgemeester is van stad Kortrijk. (En die zich als Minister van Justitie intussen federaal gevaarlijk dicht op het terrein van Binnenlandse Zaken waagt. Daar komt nog boel van.)
De waarheid is dat hij als een heus ‘politiek beest’ terugschrok voor die reportage. Het feit is dat hij op voorhand wel goed aanvoelde en voorzag dat hij zou geconfronteerd worden met een spervuur van zeer ongemakkelijke vragen. Over de proportionaliteit en effectiviteit van zijn steeds maar aangroeiend cameranetwerk. Over de gigantische kosten. Over oneigenlijk gebruik van ANPR-camera’s. Over de rol van Securitas (burgers). Over preventieve en repressieve resultaten, enzovoort.
Vandaar dat hij het karwei waarmee hij nu een keer niets had bij te winnen het liefst overliet aan zijn plaatsvervangend burgemeester, Ruth Vandenberghe. Het schaap…
Het is deze politieke gang van zaken die ons hier interesseert.

We laten daarom hier en nu in deze bijdrage met opzet de problematiek van de (politionele) cameratechnologie geheel achterwege omdat de reportage een onverwachte (ongewilde) openbaring opleverde over het gebrekkige politieke reilen en zeilen van het bestuur in deze centrumstad.
Alleen al het feit dat Van Quickenborne voor een televisieprogramma vaandelvlucht pleegt, dat is voor al wie hem een beetje kent totaal opzienbarend. Zoals gezegd is hij de grote instigator van het cameranetwerk in onze stad. Na zijn aantreden in 2013 met de nieuwe coalitie zijn er binnen de kortste keren in één jaar tijd 28 camera’s geplaatst. En met zijn nieuwe bestuursakkoord van 2019 (“Kortrijk, Beste Stad van Vlaanderen”) is het hek helemaal van de dam. Onder zijn bewind is al meer dan één miljoen euro gespendeerd aan die surveillance, en zijn meerjarenplan voorziet voor vijf jaar nog 2,5 miljoen. We zitten nu al aan 1 camera per 328 inwoners.
Over dit alles en de resultaten ervan wenst Quickie dus landelijk geen publieke verantwoording af te leggen. (Kortrijkse raadsleden zijn dit al gewoon en zijn al jaren in slaap gewiegd.)
Dit is evenwel al een eerste politiek feit zonder weerga. Dat hij dan maar ontslag neemt als titelvoerend burgemeester. (Er is heus meer voor hem weggelegd.)

Een tweede belangrijk, concreet politiek gegeven uit de TV-uitzending leerde ons nog iets opzienbarend, met name over de bestuurskracht van onze Kortrijkse administratie. De presentator van het programma “Privacy & ik” vertelde ter info dat hij in totaal – en na aandringen, in drie fasen – acht (8) maanden heeft moeten wachten op vragen en antwoorden naar enige deftige, schriftelijke informatie over het Kortrijkse cameranetwerk.
De hete aardappel werd doorgeschoven naar plaatsvervangend burgemeester Ruth Vandenberghe. Dat is uitgedraaid op een catastrofe.
Derde politiek feit. Ook Ruth VDB weigerde aanvankelijk tactisch geheel laconiek om mee werken aan het programma. Met als onvergetelijk – maar wel geloofwaardig argument – dat zij niet wist waarover zij inzake deze materie iets accuraat zou kunnen vertellen.
Uiteindelijk wilde Ruthie (koosnaampje) op de valreep wél een interview toestaan. In de uitzending zelf verontschuldigde zij zich voor haar aanvankelijke weigering, ditmaal met het ONgeloofwaardige argument dat zij het vanwege al die corona-beslommeringen véél te druk had.
Dat is dan een vierde politiek feit, geleerd uit de uitzending : onze nieuwe burgemeester durft ook een leugentje ten beste geven. Want in werkelijkheid wist zij natuurlijk over geheel die cameratechnologie geen snars, en heeft men haar op het laatste nippertje met wat (nieuwe) documentatie nog ietwat kunnen klaarstomen voor het interview.
Ach ja. Ruthie en haar omgeving (de veiligheidsadviseur) zagen op de duur wel in dat stad Kortrijk zich geheel belachelijk zou maken indien men (als enige stad) bleef weigeren om aan het programma mee te werken.
Zij heeft dat eigenlijk ook min of meer bekend. Op een bepaald ogenblik vraagt presentator Tim Verheyden (niet zonder enige ironie) waarom het stadsbestuur eerst het perspectief op een mogelijk TV-programma nodig heeft om pas daarna met een soort visie-nota en cijfermateriaal op de proppen te komen. Jamaar-ja, zei Ruthie: de nodige data waren er wel hoor, maar ze moesten nog ietwat geordend geregistreerd. Maar goed, zij geeft het toe: het is een werkpunt voor het stadsbestuur. (Men is intussen wel “in vijfde versnelling” gekomen”.)
Dat werkpunt is dan te beschouwen als een vijfde politiek feit: het bestaan van een slordige, trage administratie.

In het TV- interview met Ruth Vandenberghe – dat men wel degelijk kan beschouwen als een vuurproef in haar politieke loopbaan – is er nog een bijzondere passage geweest waarbij onze eigenste “cerebrale” pijngrens ernstig werd overschreden. We zullen dit maar niet als een politiek, maar wel als een puur persoonlijk feit bestempelen.
Ruth beweerde dat camera’s wel degelijk een soort schrikeffect teweegbrengen. Zij is er heilig van overtuigd dat mensen (en dan zeker wie iets in het schild voert) zich anders gaan gedragen in de nabijheid van veiligheidscamera’s.
Presentator Tim Verheyden repliceerde daarop dat de wetenschappelijke studies hieromtrent dit terdege tegenspreken. Waarop Ruth zomaar antwoordt: “Dan zeg ik dat uit eigen naam.” (Zij voelt zich als jonge vrouw veel veiliger in de winkelstraten met camera’s in de buurt.) We hebben in burgemeester Ruth nu een persoon leren kennen die de wetenschap in eigen naam én als jonge vrouw tegenspreekt! Dit slaat waarlijk een bres in ons cognitief welzijn.

Tenslotte gaf onze nieuwe burgemeester toch wel toe dat de effectiviteit van camera’s niet precies (“één op één”) te meten valt. Maar het draagvlak bij de bevolking is groot. Dat maakt haar blij.
Tja, Wat moeten we daarmee nu aanvangen? Nog meer camera’s??




Raadsleden vanavond onbereikbaar tussen 21u20 en 22u10

Raadsleden (inclusief burgemeester en schepenen) zitten dan, gekluisterd aan hun TV-toestel, te kijken naar de uitzending op Canvas, getiteld “Privacy & ik”. Gaat over camerasurveillance op openbaar domein. En aangezien Kortrijk op dit gebied een ware trendsetter is, zal onze stad zeker ietwat uitvoeriger aan bod komen.
Kortrijkzanen die na de uitzending enige nazorg nodig hebben, de onweerstaanbare behoefte aan een gesprek voelen opkomen, kunnen bellen naar de bevoegde burgemeester Ruth Vandenberghe of naar de korpschef op het politiecommissariaat. Beter nog: naar de pionier van onze zgn. camerabeveiliging, nu minister Vincent Van Quickenborne.
Sterkte!

Aandacht! Aandacht! Documentaire op VRT over camerasurveillance op openbaar domein

Onze trouwe abonnees weten dat de stadsblog “kortrijkwatcher” al sinds vele jaren buitensporige aandacht schenkt aan de ronduit ziekelijke, obsessieve wijze waarop ons openbaar domein bezaaid wordt met veiligheidscamera’s, nog wel in allerlei soorten. Er is in onze politiezone nu ook een drone met camera ingezet. Dat alles kost miljoenen en miljoenen (geen Kortrijkzaan die dat weet!) en geen bestuurder (de initiatiefnemer Van Quickenborne, volgzame burgemeester Ruth Vandenberge, de korpschef op drift) kan op enige ernstige DOORSLAGGEVENDE en wetenschappelijk ondersteunde wijze de preventieve én repressieve resultaten daarvan aantonen. Het fenomeen is gewoon een gecultiveerde, ‘zichzelf vervullende’, lucratieve veiligheidsindustrie geworden, hier ter stede dan nog in handen van een monopolie-bedrijf uit Ieper. (Contract moet wel dit jaar aflopen!)

De redactie van ‘kortrijkwatcher’ en trouwe lezers kijken dan ook verlangend uit naar een eerste uitzending op Canvas op donderdag 25 maart (21u20) gewijd aan cameratoezicht. Titel: “Privacy & ik”.
Uit het VRT-persbericht over de documentaire blijkt dat er in de eerste aflevering (“We zijn gezien”) bijzondere aandacht wordt geschonken aan de steden Kortrijk en Mechelen die al jaren het voortouw nemen in de uitplooi van een cameranetwerk.
(In Kortrijk telt men volgens onze laatste gekende gegevens 127 “gewone” veiligheidscamera’s en 68 ANPR-camera’s. En het is nog niet gedaan. Die laatste soort is ook geschikt om aan gezichtsherkenning te doen.)

Uiteraard komt ook de korpschef van de politiezone Westkust (Nicholas Paelinck) aan het woord. Hij staat bekend als de absoluut meest verslaafde camerapionier in ons land.
In een latere tweede aflevering (“Datazwendel”) in april focust de documentaire op de ‘onderhuidse’ surveillance van onze gedragingen, geregistreerd via onze telefoon. Kortrijk kent daar alweer als pionier ook al wat van, om met behulp van Proximus bijv. na te gaan hoe en door wie er zoal geshopt wordt in onze winkelstraten. Vanwaar zij komen ook…Wat en waar en waarvoor we geld verteren. (Namen toch gekend bij insiders van de operatoren?)
Beide afleveringen worden gelardeerd door commentaar van binnen- en buitenlandse experten in de materie.
Kijken maar !

P.S.
Volgens online-HLN van vandaag betaalt stad aan Proximus voor de registratie van die data 30.000 euro.



Weblog over het reilen en zeilen in de Kortrijkse politiek door Frans Lavaert