Category Archives: noordzuid

De Cebuanen komen er weer aan !

De hoeveelste keer is dat nu al? dat er hier een delegatie neerstrijkt uit Cebu City, dat is een miljoenenstad op een van de 7000 eilanden van de Filippijnse archipel. Raadpleeg de zoekmachien van deze blog.
Dit keer zijn ze slechts met drie.
Het bezoek loopt van maandag 11 mei tot donderdag 21 mei en kost aan Stad 11.000 euro. Reiskosten 4.500. Verblijf 2.500. Dagvergoeding 3.000. Andere (?) kosten: 1.000 euro.
Wat ze hier juist komen doen weet nog niemand. Waarschijnlijk zal de delegatie doortrekken naar Haarlemmermeer, want daar genieten Cebuanen ook van subsidies.

In elk geval kadert het bezoek in het kader van onze gemeentelijke ontwikkelingssamenwerking Noord-Zuid.
Nog eens de wereldbol bekeken. Het eiland Cebu ligt wel degelijk op het noordelijk halfrond, en in het verre oosten. Verre van een ontwikkelingsland.
We hebben met Cebu City een stedenband met een engagementsverklaring die nog nooit is goedgekeurd door de gemeenteraad. De voorbije jaren heeft stad de scavengers alginder leren composteren. We leren ook van elkaar inzake gebiedswerking en efficiënte dienstverlening naar de burgers toe. WE REIZEN OM TE LEREN.

De stedenband was ook de aanleiding om samen met de hogescholen Katho en Howest het postgraduaat Noord-Zuid op te richten. Sedert januari zitten er vier studenten van deze opleiding op stage in Cebu (zuid?). Wellicht zijn zij terug op 25 april want op die dag is er om 10 uur in het Dakcafé van het stadhuis een info-vergadering over het postgraduaat.

We verwedden er een overvolle compostemmer op dat volgend jaar Alain Cnudde (schepen van jeugd, financiën, kinderoppas, gezinsbeleid, vrijwilligersbeleid, ontwikkelingssamenwerking) samen met minstens één gebiedswerker zich naar naar het Verre Oosten zal verplaatsen. Zakken vol snoep voor de arme kindjes op de vuilnisbergen in de city.
Berthiel, ei je nog een idee?

P.S.
Voor niet-Kortrijkzanen.
Berthiel is werker in het gebied Kortrijk-centrum. Niemand die dat weet.
Ter stede zijn er 17 gebieden, in tegenstelling met Cebu.
Berthiel weet gewoon niet wat te doen.
Andere ook niet.

Terug uit Dakhla (5)

Voorafgaand:
– Alternatieve reisgids voor de deelnemers (1, 2 en 4 november)
– Incidenten in Dakhla (11 november).

Het blijft verbazing wekken hoe weinig aandacht de snoepreis (begin november) van een monster-delegatie politieke mandatarissen uit Zuid-West-Vlaanderen naar het woestijndorp in de Westelijke Sahara tot op heden krijgt. De media lieten het afweten, terwijl de minste pleziertocht met noodhulp vanuit de streek in beeld komt. Zit er ergens een West-Vlaming in Afrika? WTV is erbij! Nog maar in één enkele gemeenteraad (van Wielsbeke) is hierover wat commotie geweest. Want wat blijkt nu? Er is al onmiddellijk een tegenbezoek gesignaleerd van de “stadssecretaris” van Dakhla. Onze pas aangeworven onderzoeksjournalist Dieppe Throot (onthoud die naam, is ontslagen bij “De Morgen”) ontdekte sporen van zijn verblijf in “De Pethaan” van Sint-Baafs-Vijve. SINT-BAAFS-VIJVE!
Helemaal uit de diepste zuidelijke zandbak van de Sahara komt daar zo’n stempelman naar het uiterste noorden, per taxi afgehaald in de luchthaven van Lille. Wat kwam hij hier uitrichten? Heeft hij nog andere gemeenten van onze regio bezocht? Of was hij gewoon op doorreis naar andere oorden, waar misschien meer woestijnrozen vielen te rapen?

Deelnemers aan de ontdekkingsreis zijn nog altijd totaal niet happig om informatie te verstrekken.
Wat hebben zij daar uitgericht? Waartoe hebben ze zich verbonden? Is er een reisverslag, een evaluatie? D.Throot blijft in het ongewisse.
Maar onze nieuwe onderzoeksjournalist is toch al een en ander op het spoor gekomen.

De deelnemerslijst !

Vanuit Kortrijk waren van de partij: substituut Brigit Wallecan, hoofdcommissaris van Politie Stefaan Eeckhout en echtgenote, secretaris van de politiezone VLAS Annelies Verplaetse en echtgenoot, schepen Marie-Claire Vandenbulcke en partner.
Vanwege de provincie: gedeputeerde Gunther Petry en raadslid Els Kindt uit Lichtervelde.
Van Kuurne: burgemeester Carl Vereecke (instigator van de expeditie), twee schepenen, een cultuurbeleidscoördinator en een fabrikant van frigo’s.
Lendelede: de burgemeester Georges Gheysens, twee schepenen, waarvan één met partner.
Ingelmunster: een schepen.
Wevelgem: een schepen, een ambtenaar, een regio-verantwoordelijke kinderopvang en een zekere Geert Verschuere.
Wielsbeke: de burgemeester Filip Devos, een schepen en de gemeentesecretaris.
Verder nog Mohamed en Malaika Khanfar, van het “Verbond van Saharaverenigingen in Europa”.
Totaal: 29 koppen. (Andere bronnen zeggen 27.)

De burgemeester en schepen van Wielsbeke gaven blijk van deontologisch fatsoen. Zij hebben de vliegreis zelf betaald (443,30 euro), want beschouwden de tocht als een vakantiereis. (Voor de secretaris daarentegen ging het om een studiereis.) In de regel declareerden de deelnemers de kosten bij hun resp. besturen. Het verblijf zelf – ook dat in Casablanca? – is bekostigd door de Marokkaanse autoriteiten. Onze vriend, de wali Tamek Mohammed Saleh.

Een zoektocht

Voorafgaandelijk aan de reis is er vanuit het Kuurnse gemeentebestuur een missive vertrokken naar de wali om te zeggen wat het doel was van de studiereis.
1. Zoeken naar goedkope alternatieven voor het transport van hulpgoederen.
2. Zoeken naar mogelijkheden tot samenwerking tussen Marokko en Vlaanderen.
3. Bijdragen tot een goede communicatie tussen Marokko en Vlaanderen.

Vandaar dat men een drietal workshops wenste te organiseren, die evenwel niet helemaal samenlopen met bovenstaande doelstellingen maar de deelnemerslijst (met een anesthesist) helpen verklaren.
РEen workshop rond veiligheid, met bezoek aan een politiepost ̩n een ziekenhuis.
РEen workshop rond economie, met een bezoek aan het Centre R̩gional de D̩veloppement, de haven en eventueel een bedrijfsbezoek.
– Een workshop rond sociale projecten, met bezoek aan een kinderdagverblijf, een atelier voor kansarmen.

Controversiële intenties

Op 3 november kreeg de Kuurnse burgemeester een brief van SWS, de Solidariteitsgroep Westelijke Sahara.
Want de “Maghreb Arabe Press” was al een en ander ter ore gekomen over de delegatie en de intenties ervan (bijv. stedenband).
Men herinnert de burgemeester aan het feit dat Dakhla in de Westelijke Sahara is gelegen, en dat behoort niet tot Marokko. Integendeel, Marokko is een illegale bezettingsmacht.
“In het licht daarvan krijgen voornoemde intenties een hoogst onethische en politiek controversiële bijklank.”
SWS vreest dat door een bezoek aan de regio, georganiseerd met Marokkaanse partners, een beeld gecreëerd wordt dat de illegale Marokkaanse aanwezigheid in het gebied legitimeert.
En daarom vindt SWS een verklarende repliek van Kuurns burgemeester uitermate belangrijk.
Onze onderzoeksjournalist D.T heeft nog altijd geen weet van een antwoord van burgemeester Carl Vereecke.

We eindigen altijd met een positieve noot.
Mandatarissen die serieus ‘banden’ zoeken met Marokko doen dat met dorpen of streken waar onze allochtone broeders alhier in de Maghreb nog contacten hebben. Dat is niet in Dakhla.

P.S.
Wie “Verbond van Saharaverenigingen” intikt op de zoekmachine van Google wordt gevraagd of men misschien bedoelde “verbond van schietverenigingen“. Zou kunnen.

Incidentrijke studiereis van onze mandatarissen naar Dakhla

De expeditie van een resem notabelen uit onze Leiestreek naar Dakhla (15°56’ W en 23°42’ O) is al dagen terug in de heimat, alle deelnemers steeds worstelend met de “toerista”. (Zie vorige stukken.) Nog altijd geen verslagen van de onderneming in de plaatselijke pers, terwijl het hier gaat om de meest uitgebreide politieke streekdelegatie die zich ooit concreet en metterdaad aan ontwikkelingssamenwerking heeft gewaagd. Maar dat komt omdat de pers lijdt aan plaatsvervangende schaamte over deze verbloemde snoepreis.

Er bereiken ons vanuit de diepe woestijn berichten over pittige incidenten.
We geven ze weer voor wat ze waard zijn. Over de betrouwbaarheid en subjectiviteit kan de lezer oordelen, wetende dat de verhalen komen van undercoveragenten van het Frente Polisario én anderzijds van collaborateurs van de Marokkaanse bezetter van de Westelijke Sahara.

De door de Kuurnse burgemeester en de wali (soort ‘graaf’ van de regio Oued ed Dahab-Lagouira) bedachte workshops zijn niet helemaal resultaatgericht verlopen. Er was nogal wat absenteïsme vanwege het feit dat er continu driedaagse bruiloften plaatsgrepen. Op de eerste bruiloft al vroeg de Kortrijkse schepen van bevolking Marie-Claire Vandenbulcke aan de vader van de bruid naar het juiste bedrag waarmee het 15-jarige meisje werd uitgehuwelijkt. En onder welke juiste tafel dat dit gebeurde. Consternatie bij alle ooms en tantes. De werkvergadering over het verschil tussen schijnhuwelijken, gearrangeerde huwelijken, gedwongen huwelijken, mariages de raison en huwelijken “van moeten” werd naar een latere dag verschoven.

Het grootse nationale feest van 6 november werd ook ontsierd door ongepaste vraagstellingen van onze nog niet ingeburgerde expeditieleden. Op die dag viert men in Dakhla de verjaardag en aankomst van de overblijvenden van zgn. Groene Mars. Een SP.A-deelnemer had het in zijn gebrekkig Spaans over de “invasion verte”. Pronto werd hij voor nadere toelichting afgevoerd naar een meer afgelegen kazerne. Onze in de buurt zijnde Kortrijkse procureur kon op een gelukkige wijze tussenkomen met de belofte dat de delegatie zich voortaan niet meer zou begeven in gewaagde disputen en meer ingetogen en beleefd (klakkeloos, in het Vlaams) zou luisteren naar de geautoriseerde uiteenzettingen van de wali en andere hoogwaardigheidsbekleders van Dakhla.
Niemand zou nog per vergissing (mast moet aan de rechterzijde!) zwaaien met de vlag van de Saharaanse Republiek.

Ook werd toen overeengekomen dat onze delegatie zich zou houden aan het plaatselijke tijdsbesef. Dat men niet meer in dagen zou denken, maar in termen van licht. “Licht” is in de woestijn gelijk aan opstaan, en “donker” betekent gaan slapen. Meteen sloot de bar van hotel Sahara Regency vanaf die donderdag om 18u20 zijn deuren. Onze deelnemers aan de expeditie werden door deze maatregel overgeleverd aan rituele theevisites bij de inboorlingen. Die liepen allemaal faliekant af. Zoals gebruikelijk proefde de gastheer als eerste het suikergehalte van de thee om meteen daarna de slok terug in de theepot te spuwen. Visites voortijdig afgebroken.

Een ongelukkig voorval deed zich voor toen schepen Marie-Claire Vandenbulcke haar eigen thee in een pas aangekochte theepot (drievoudige van de prijs en duurder dan in Kortrijk) had meegebracht naar een werkvergadering over administratieve vereenvoudiging (een uniek loket voor alle stempels en carbonpapier voor de in te vullen formulieren). Bleek alras dat het ging om witte wijn. De kamelen van het hotel hadden het geroken en gingen er briesend in gestrekte draf vandoor.

De wali is nogal voorstander van meer autonomie voor de Westelijke Sahara en voor hemzelf. De Lendeleedse burgemeester was dit tijdens het voorafgaande studiebezoek niet ontgaan en bracht een referaat over het verschil tussen federalisme, confederalisme, separatisme, deconcentratie en decentralisatie. En autonomie. Ook de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde kwam op algemene aanvraag even onverwijld ter sprake. Alle aanwezige Sahrawi-collaborateurs hadden het duidelijk begrepen (wat wijst op een verkeerde uitleg) en zagen in dat hun vrijheidsstrijd ten dode was opgeschreven. Met instemmend geknik van de militaire commandant van Dakhla verklaarden zij openlijk dat zelfs een referendum (niet te verwarren met volksraadpleging) over het zelfbeschikkingsrecht zelf bij de oorspronkelijke bewoners van de Westelijke Sahara zinloos was. Heel die onafhankelijkheidsstrijd is met een bilateraal algemeen goedgekeurd perscommuniqué bestempeld als een “conflit artificiel creé par les ennemis de l’intégrité territoriale”. We zijn hier namelijk aan de Leie en in heel Europa verkeerd voorgelicht.
(De flamingantische leden van de delegatie hielden een strategische plaspauze.)

Enkele werkgroepen bogen zich nog over de vraag hoe bestuurlijke instanties van onze Leiestreek konden bijdragen aan meer veiligheid, economische en culturele ontwikkeling in de mulle Westelijke zandbak.
Hierna enkele van de meer uitgesproken resoluties waartoe onze mandatarissen zich hebben verbonden.
Hulpgoederen van alhier (ondermeer lijnzaadolie en kunstgras) zullen vanuit Kuurne per ezelstoet via de vluchtelingenkampen van Tirfoud naar Dakhla worden gebracht. De NGO’s worden hierbij niet meer betrokken want die leveren toch maar goederen aan Polisario-strijders die daarmee wapens kopen bij de Kongolese soldaten in Mauritanië.
De intercommunale Leiedal zal exclusief een studie opmaken voor de aanleg van een plezierhaven aan zowel de west- en oostkant van het schiereiland.
(Surfers en strandlovers van eigen bodem krijgen wel premies.)

Qua upgrading van het culturele leven worden de deelnemers-muzikanten aan het komende Dakhla-festival uitgenodigd als residenten op Buda-kunsteneiland.
Naar analogie van de uit de Spaanse tijd stammende katholieke kathedraal in Dakhla komt er een grote moskee aan de boorden van de Leie, in de villawijk tussen Kortrijk en Kuurne. Ten zuiden van de buurt van Sint-Pius.
Het Stadsontwikkelingsbedrijf Kortrijk en de sociale huisvestingsmaatschappijen van de streek bouwen perfabwoningen die gratis worden geschonken aan de Sahrawi’s die zich via een inburgeringscursus wensen te bekeren tot Marokkaans staatsburger.
Leiedal zal een crematorium bouwen voor de door de wind afgedreven dode drenkelingen aan het strand van Dakhla die op weg waren naar fort Europa.

De verbannen president van de Saharaanse Democratische Republiek (Abdelaziz) wordt in gezelschap van de Marokkaanse wali (Salah Tamek) uitgenodigd voor een tegenbezoek.

Beslama !

Alternatieve reisgids voor onze mandatarissen op expeditie in Dakhla (3)

Wat voorafging.
De burgemeesters van Kuurne en Lendelede trokken vorige zomer naar het diepe zuiden van de Westelijke Sahara. In het slaperige woestijnstadje Dakhla met een buitenmaats fort stootten ze toevallig op een aantal plaatselijke notabelen en na een aantal aangelengde glazen muntthee (“de whisky van de woestijn”), met op de achtergrond heupwiegende bedoeïenenvrouwen op tranceverwekkende chaoba-muziek, kreeg iedereen bij volle maan het lumineuze idee om elkaar spoedig terug te zien. Om de reiskosten wat te dekken en binnen de perken te behouden bedachten onze eigenste burgemeesters de organisatie van een grootschalige expeditie van mandatarissen uit zeven gemeenten van onze Leiestreek, te betalen door de respectieve gemeentekassen. De notabelen van Dakhla zelf waren algauw bereid om het verblijf van de Belgen op zich te nemen. Gaan we die Flamencos de Belgica eens lekker hersenspoelen over de politieke, economische en culturele situatie in het door Marokko bezette gebied. En bivakkeren in het hotel Sahara Regency is toch maar een virtuele kostenuitgave, want het viersterrenhotel is in handen van de Staat. (Volgend jaar, ter gelegenheid van het Kuurnse Ezelsfeest, komt er een tegenbezoek. Om nog meer van elkaar te leren.)

Veel tolken heeft onze delegatie niet van doen.
De echte, oorspronkelijke bewoners (Sahrawi’s) van de vroegere Spaanse kolonie hanteren een zeer specifieke Arabische variant die bijna niemand verstaat, of het zijn Berbers. Maar die krijgt men toch niet te spreken, tenzij het gaat om een of andere beëedigde collaborateur van de bezetter, het dictatoriaal getinte Marokkaanse regime. Honderdduizenden zijn trouwens gevlucht en wonen nog altijd in tentenkampen bij Tindouf.
De wali die fungeert als gastheer spreekt perfect Engels want behaalde in Rabat een universitair diploma voor die taal. Hij is ten andere voor zijn land nog ambassadeur geweest in Noorwegen.
De delegatie meent dat een wali iets is als een gouveneur van bij ons. Nu is Mohamed Salah Tamek wel degelijk gouverneur van de provincie Oued Eddahab, maar hij is véél meer dan dat. Hij is tegelijk een soort onderkoning (wali) van het grote gebied (de wilaya) Oued Eddahab-Lagouira. Zeg maar van heel Rio de Oro. Zo’n cumulatie komt niet veel voor. Mohamed heeft in die ellendig uitgestrekte woestijn alles voor het zeggen en waakt daarbij tot eenieders profijt over de bestemming van natuurlijke rijkdommen (fosfaat, ijzer, vis) aldaar.
Hoe hij het zover heeft kunnen schoppen is alweer een gevaarlijk indiscrete vraag die onze expeditieleden best niet zouden stellen. In zijn jonge jaren was hij een gauchistisch tegenstander van het regime en daar heeft hij – als zijnde staatsgevaarlijk – in de 70’er jaren geruime seizoenen voor moeten brommen in een of andere vergeetput met poepgat.

De wali zal zeker niet nalaten om te benadrukken dat al wie zich in Dakhla komt vestigen gratis een prefabwoning krijgt. Zelfs een loon tot men werk vindt. De koning van Marokko en afstammeling van de Profeet wil de streek bevolken (“marokkaniseren”) en heeft daar miljoenen dirham uit eigen zak voor veil. (De regio is de minst bevolkte van Marokko. Cijfers zijn onbetrouwbaar. 37.000?)
Met de nomaden is er wel een probleem. Op de daken van hun huis hoeden ze schapen en geiten. De Bedoeïenen houden het nauwelijks een week lang vol in de stad. Willen altijd opnieuw weer naar de zandbak. En de Saharaanse mensen beschouwen Marokko als een ander land. Spreken dan over “daarginds”. La-bas il sont mieux organisés.

Hang-out

In Villa Cisneros (Dakhla) valt voor niet-surfers nauwelijks iets te beleven. Tenzij het “Frente Popular de la Liberación de Saguia el Hamra y Rio de Oro” (Polisario) lucht krijgt van het bezoek van de hoge Belgische delegatie. Die vrijheidstrijders houden zich slechts tandenknarsend aan een wapenstilstand. Stel dat ze zich even met een of andere ludieke burgerverzetsdaad willen bewijzen tegenover die buitenlanders.

Vlakbij de militaire barakken van Dakhla is er een pittoreske straat. Overdag voor een blanke christenhond nog wel vredig te bewandelen, met al die kleurige, vriendelijke huisvrouwen, maar bij valavond al voorbehouden voor seksueel sodatenplezier. “Get lost?” schreeuwen die militairen en straathoekwerkers dan naar allochtonen uit de Leiestreek.

Aan te raden valt dat onze expeditieleden ‘s nachts leute maken in de populaire hang-out voor backpackers, de bar Samarkand.
Of in de bar van het hotel, want daar is ook bier te koop. Hoed u voor de onvermijdelijke plaatselijke rasta, ene Feisal. Wil met zijn praatjes alleen maar whisky aftroggelen.
Pas op. Nooit alcohol drinken in de buurt van een moskee, en zo zijn er nogal wat in Dakhla. Camoufleer uw wijn in een thermosfles, en schenk die dan cool uit in een cola-glas. Net halal coca. (Denk nu vooral niet dat de zandmannen dit niet in het oog hebben, maar voor wat hoort wat.)

De Iers-Arabisch-ultra-clevere baas van Hotel Sahara Regency regelt tochtjes op zee.
Als er een geheime politieagent mee optrekt, dan alleszins geen gesprek aanknopen met klagende Sahrawi vissers. Hun lot is al erg genoeg sinds de “crise du poulpe”. Niet over praten ! Is haram.
Maar je kan ook met het “schip van de woestijn” eventjes het binnenland intrekken. Dat schip heeft maar één bult. Gemakkelijk te onthouden met een ezelsbrugje. Het woord kameel telt twee E’s. Dromedaris slecht één. Kenners weten het echte onderscheid. De dromedaris heeft korter haar, langere poten en is slanker.
Blijf maar ver weg van de Algerijnse grens met zijn tentenkampen. Geen foto’s nemen van controleposten en benzinesmokkelaars.
Niet te dicht bij de Marokkaanse zandmuur der schande komen.

Aanstaande donderdag is er in Marokko een nationale feestdag.
De herdenking van de Groene Mars van 1975, toen vorst Hassan II naar schatting 300.000 haveloze stakkerds zonder water of brood met soldaten de Westerse Sahara injoeg om de Spaanse kolonisatoren te verdrijven.
In Dakhla heeft men dus wel bijzondere redenen om dit feest te vieren. Heel de stoet is toen veilig en wel aangekomen.
En nu daar een Belgische – nog wel gemengde ! – expeditie vertoeft zal het dubbel plezant worden. Alle werkvergaderingen worden opgeschort.
Ook wij vieren mee, en herdenken onze Spaande bezetting. Alva.
De Groene Mars nimmer ofte nooit als een inval bestempelen !!

P.S.
Kuurns burgemeester is een trouwe gelovige practiserende kerkganger.
Kan hij op 6 november geen Heilige Mis regelen in de “kathedraal” van Dakhla?
Een echte hoogmis?
Met vrouwelijke misdienaars. Schepen Marie-Claire Vandenbulcke.

Alternatieve reisgids voor onze mandatarissen op verplaatsing in Marokko (2)

(Met update.)

Als Allah het wil (en waarom zou Hij – de Genadigde en Barmhartige – dat nu een keer plots niet willen?) landt onze 29- of 30- koppige delegatie van streekmandatarissen en de partners morgen 3 november geëxalteerd (overstuur, in alle staten) op ons kosten vanuit Casa heelhuids op het vliegveld van Ad Dakhla, dat is in het uiterste zuiden van de Westelijke Sahara, bijna aan de grens van Mauretanië.

Ziehier nog wat ultieme informatieve gegevens voor onze verkozen vertegenwoordigers-routards over bestemming Dakhla, de landtong, het volk en de leiders.

Landing

De nadering van de vlieghaven aldaar is door de bank genomen bijna altijd spectaculair. NU EN DAN WERKT DAAR GEEN INSTRUMENT.
(Vlieghaven is ooit aangelegd door Spaanse fascist koning Franco, om daar zijn politieke tegenstanders in een concentratiekamp te herbergen. Vandaar dat we daar nu nog kunnen naartoe vliegen.)

Luchtverkeersleiders geraken er niet aan uit, zeker als er daar een stel Flamenco de Belgica aankomen.
Ofwel is er net een plotse dust devil opgestoken zodat de piloot geen steek voor zijn ogen ziet en de passagiersruimte vanwege de airco niet meer stofvrij kan genoemd worden. Zelfs bij oneindige visibility vliegen de theekopjes rondom je oren, vanwege onbewolkte air turbulence. Het maanlandschap (onderaan het vliegtuig) is indrukwekkend desolaat. Verrassend en verwarrend voor mandatarissen uit Zuid-West-Vlaanderen is dat men zowel aan bak- als stuurboord tegelijk zee (kust) ziet. Dat komt gewoon omdat Dakhla op een lang en heel smal schiereiland ligt. Als het vliegtuig een U- landingscircuit maakt boven de Atlantische Oceaan kunnen passagiers met professionele telelens foto’s maken van de drijvende drenkelingen-emigranten (of lijken) uit Zwart-Afrika die de Canarische Eilanden net niet hebben gehaald. Om vandaar in de buurt van de Veemarkt te Kortrijk te geraken. Dat maakt triestig.
Snoepreis helemaal verknald.

En net voor de landing kan men in het verlengde van de runway nog zoeken naar sporen van vliegtuigwrakken.
Absoluut verboden is het om vanuit de lucht de 74 kazernes die garnizoenstad Dakhla telt te fotograferen.
Vlak voor touch down op de runway 03, op een hoogte van 500 feet, kunnen onze gedelegeerde mandatarissen nog in detail het hotel observeren waar men zal logeren. Even nauwelijks een halve kilometer naar rechts kijken; het ligt bijna in het verlengde van de landingsbaan. Het rustige Hotel Sahara Regency, vier sterren, te herkennen aan het zwembad. (Vijfhonderd meter verderop merkt een geoefend waarnemer nog de helwitte “kathedraal” waar onze katholieke delegatie een dankmis zal opdragen ter ere van de donateurs van de studiereis.)

Een harde zgn. kolonelslanding is van militaire piloten bij Royal Air Maroc niet uitgesloten.
In Dakhla waait het altijd. Voor morgen verwacht men een cross wind van 22 km/h.
Waarom waait het daar altijd, op die lagune?

Omdat daar in de zandbak sinds enige jaren van heinde en verre windsurfers naartoe komen.
Onder impuls van voormalig wereldkampioen kitesurfer Rachid Roussafi. Wil met medewerking van alle rijke stinkers en PAARDEPIETEN van bij ons aan de Leie in Dakhla een Hawaïaans paradijs maken voor allochtone macho’s en hun topless babes. Project is genaamd “Dakhla Attitude”. Luxe camp. Plaatselijke Sharami vissers kijken er al naar uit. Investeren in verrekijkers. Koning vrouwezot gaat akkoord.

Nu nog renbaan voor kamelen in Kuurne. Wacht maar. Komt er.
Arabische paarden zijn helemaal out.

De ontvangst

Die wordt allerhartelijks.
(Zuiderlingen zijn in om het even welk land hartelijker dan hun noordelijke medebewoners. Let daar maar eens op.)
“Labes?”
“Labes!”

Burgemeester van Wevelgem denkt dat hij in Villa Cisneros (van Rio de Oro) is en houdt het bij Spaans.
Marie-Claire Vandenbulcke, onze Kortrijkse schepen van administratieve vereenvoudiging, krijgt als eerste alle mogelijke functionele stempels op armen en benen en hoeft geen enkel zesvoudig formulier in te vullen. ZIZ noch gazous betalen bakchish. De eerste indruk is overweldigend. Er is niets te zien. Nijdige woestijnvliegjes steken alom. Geen functionaris die vraagt om plastic zakken. (Dat is een codewoord.)

De begroeting van de wali met de burgemeesters van Kuurne en Lendelede is bijna als homofiel te beschrijven. Ze kennen mekaar van vorige zomer.
Soldaten alom. Procureur Frits Verhaeghe schrikt zich een hoedje en belt naar onze korpschef van VLAS om bijstand.
Suivez le guide.
Younés Hasnaoui Amri heeft de nodige tanks besteld om de delegatie naar zijn viersterren staatshotel 500 meter verderop te brengen.
Plots blijkt dat er niemand Hassaniay of Berbers spreekt. De taal van het land, van de sahrawi’s.
President van de Saharaanse Republiek, Mohammed Abdelaziz schittert door afwezigheid. Mocht niet komen.

Alle taallessen die de delegatie kreeg ter voorbereiding van de studiereis blijken overbodig.
Wali (én gouverneur) Mohamed Salah Tamek van de regio Oued Ebdahab-Lagouira is een soort prof in de Engelse taal geweest. Gauchist !
De baas van het hotel heeft Ierse moeder.

Morgen bellen naar de wali, om te zien hoe het allemaal is afgelopen. Tel. 028896011/27/39.

Het verblijf
(…)
Op 6 november: groot feest in Dakhla.
Familieleden (kindjes thuis) van onze delegatie kunnen die nacht bellen om te zien of vader of moeder nog in café Samarkand rondhangt.
Daar is altijd bier te krijgen ! En nog veel meer.

(Wordt vervolgd.)

Update.
Onze Kortrijkse burgemeester is niet mee naar de woestijn.
Motivering onbekend.
Stefaan De Clerck is nu wel met gezelschap naar Venetië, op kosten van het stadsontwikkelingsbedrijf SOK?
Met wie? Waarom? Waarvoor?
Waarom weet er dit niemand?
Waarom staat dit niet in de papieren perse?

Alternatieve reisgids voor onze mandatarissen op verplaatsing naar Marokko (1)

Morgen (2 november) vertrekt een uitgebreide delegatie van burgemeesters en andere mandatarissen (een dertigtal) uit zeven gemeenten van onze Leiestreek naar Dakhla. Tot het gezelschap behoort zelfs een procureur uit Kortrijk. Dat ze daar in Dakhla maar opletten! Die bende smokkelaars, mensenhandelaars en arrangeurs van schijnhuwelijken!
Het woestijndorp ligt in het uiterste zuiden van Marokko, beter gezegd in de Saharaanse Republiek, ook genoemd de Democratische Arabische Republiek Sahara (DARS of ADRS).
Tussenlanding in Casablanca.
Stad Kortrijk is vertegenwoordigd door Marie-Claire Vandenbulcke, schepen van bevolking en administratieve vereenvoudiging.
Over de motivatie van deze “studiereis” en de bedenkers ervan later meer.
Nu eerst vlug wat richtlijnen, tips en goedbedoelde waarschuwingen voor de deelnemers. Om ze te behoeden voor cultuurschokken, want veel leden van de delegatie hebben nog nooit een voet buiten Europa gezet.

Casablanca !
Betekent: huis in het wit. Ook daar is er veel snoep te koop.
Kenners zeggen gewoon Casa. Dat is een stad met veel auto’s, brommers, uitlaatgassen en opvallend weinig ezels of dromedarissen. Weinig typisch voor het land.
Bij goed weer en met een goede piloot aan boord kan men bij de nadering vanuit de lucht al minstens 100 km van te voren de minaret zien van de moskee Hassan II. Een reusachtige taart in beton. Een bezoek is aanbevolen, want de moskee is toegankelijk voor christenhonden. Wel is het helemaal haram om aan de gids te vragen hoeveel die taart heeft gekost. Schattingen lopen uiteen van 450 miljoen tot 2 miljard. Allemaal bekostigd door arme schapenhoeders, ambtenaren (een maandsalaris) en tapijtverkopers (procent van de omzet). In ruil voor de bijdragen ontvingen de sponsors van koning Hassan een soort “diploma” waarbij beloofd werd dat men in het paradijs nog meer maagden zou in de schoot geworpen krijgen dan normaal is voorzien. Een verboden vraag aan de gids is nog om proberen uit te vissen hoeveel doden er indertijd zijn gevallen op de werf.
Casa is goed voorzien van bidonvilles. Onze schepenen-deelnemers van openbare werken of huisvesting moeten maar eens goed uitkijken, want die krotwijken zitten goed verscholen achter hoge witte muren. Dus best plaatsnemen op het dak van de stadsbus. Ga a.u.b. niet als opvallend buitenlandse officiële delegatie binnen in arme wijken of klim niet op vuilnisbelten. Een zelfmoordaanslag is nooit uitgesloten. Remember 2003.
Tip voor schepen Vandenbulcke. Kerkhoven bezoeken ligt moeilijk. Het beste is om zich te verkleden als moslima. Vooral beweren dat er maar 1 Profeet is. Que Dieu Le préserve ! Que Dieu L’assiste !

De delegatie blijft morgen 2 november even overnachten in Casa.
Er is dus tijd voor de nodige ontspanning na al die stress van de reis. Oriëntaals snoepgoed kopen in pâtisserie Bennis. Ktéfa is heel lekker. Opgepast voor zakkenrollers, want die werken wel eens samen met die dikke agent om de hoek. Op de Boulevard de La Corniche is kif te koop. Voor de mannen: op de “Corniche” stoot men in de “Calypso” op de mooiste gazellen van het land en de stad. Echte bitches met amandelogen zijn te koop voor twaalf kamelen in de disco’s “Balcon 33” en “Carré Rouge”.
Slaapt de delegatie in het chique Hyatt Regency? Dan is een slaapmuts in de bar Casablanca beslist aan te raden. U tevoren laten schrobben in de luxe hamman “Le Lido”. Zul je zien hoe vuil je bent na dagje Casa.

Overmorgen wel het vliegtuig naar Dakhla halen, want anders zitten jullie nog dagen vast. En een rit overland tot in het verre Dakhla is niet van de poes. Zandstormen. Zandplaten. Landmijnen. Schorpioenen. Autowrakken. Lege waterputten. Verwilderde, humeurige dromedarissen die stinken en spugen naar ongelovige allochtonen (fakirs).
Vliegtuig is evenmin veilig. Jaren terug is het toestel van een piloot op Wevelgem bij een rally naar Dakar neergeschoten. Uit de lucht gehaald boven de Spaanse Sahara, waarschijnlijk door het Polisario Front. Piloot nooit meer levend teruggezien. Lijk spoorloos.

In Dakhla waait het altijd.
Straks meer daarover in een andere aflevering van onze reisgids voor beginners.

Besláma !

Vijfkoppige delegatie is geland in Cebu City

Update
Op de Kortrijkse website kunt u een dagelijks verslag lezen van de delegatie (dinsdag ontbreekt). En onze dienst ontwikkelingssamenwerking (noordzuid) heeft een nieuwe website.

——–
Cebu City is de hoofdstad van een gelijknamig eiland van de Filippijnen. Gelegen op 10°18′ Noord en 123°54′ Oost. 800.000 inwoners, maar volgens Cebuanen zelf 1,5 miljoen.
Vandaar dat Stad van 74.000 inwoners met deze metropool uit het Verre Oosten in het kader van onze noord-zuid ontwikkelingssamenwerking een zogenoemde stedenband heeft. Onze schepen van ontwikkelingshulp Alain Cnudde meent dat die stedenband al in 2005 is gesmeed, terwijl echte ontwikkelingshelpers als Stijn Van Dierdonck vinden dat die al sinds 2004 bestaat. (Zie nog vorige stukken.)

Nu Derde Wereld nooit verwarren met Vierde Wereld. Noord nooit met Zuid. En Oost en West zullen mekaar nooit ontmoeten.

‘Stedenbanden’ nooit ofte nooit verwarren met de al even onnozele pendant: ‘jumelages’. Een stedenband slaat op ontwikkelingsshulp. Samenwerking om mensen over de hele wereld te helpen! ZUID: waterputten, compostvaten. NOORD: waterfactuur en huisvuilzakken. (En nog veel meer.)

Jumelages daarentegen zijn bedoeld als zijnde zustersteden waar politiekers van oudsher een soort van onderlinge snoepreisjes organiseren. (Waar blijft Frascati?) Onder een totaal andere mom zijn Stedenbanden daarentegen bedoeld als veel serieuzer. We krijgen daar ook subsidies voor van hogere overheden. 40.000 euro, zoiets.
Kortom: schepen Lybeer en eega staan in voor de jumelages. Schepen Cnudde voor stedenbanden. Als u het nu nog niet begrijpt moet u maar niet veel verder lezen. Wuxi (China) is nog een apart geval. Dat is een burgemeesterband.

In elk geval is er in het kader van onze noordzuidwerking jaarlijks al heelwat heen en weer gereisd. (Geen videoconferenties.)
Vooral de Cebuanen komen vaak naar hier. Schuiven dan door naar Haarlemmermeer. Naar Amerika.
Onlangs nog in januari alweer twee Cebuaanse tafelschuimers gezien die behoren tot het Management Team van den schatrijke Tommy, den burgemeester van Cebu. Jeffrey Jonson en Kristine Faune, gespecialiseerd in afvalbeleid (waste management) konden hier bij hun verblijf beschikken over 6.000 euro. Drie dagen ontspanning en verder bezoeken aan de Kringloopwinkel, een paar scholen en een stortplaats in Rumbeke. Zij wisten nog niet zolang dat er een actieve stedenband bestond met onze stad. Nou, wij Kortrijkzanen ook niet.

Het Kortrijkse beleefdheidshalve verplichte tegenbezoek van nu loopt van 19 tot 29 april.
De delegatie bestaat uit Alain Cnudde voornoemd, Sonja Ackx (Directie Burger en Welzijn), Stijn Van Dierdonck (projectleider Noord-Zuid), André Desmet (KATHO), Paul Vandenberghe (HOWEST). Niet de minste compostmeester. Geen schepen van milieu.

In mei 2005 heeft Stad alginder een engagementsverklaring ondertekend over samenwerkingsverbanden inzake afval, burgerparticipatie en onderwijs. Dat contract heeft de gemeenteraad nooit gezien of goedgekeurd. In februari 2006 zijn we de bewoners (scavengers) van de vuilnisbelten gaan leren composteren en hebben we de mogelijkheid onderzocht tot studentenstages in het kader van een op te richten Noord-Zuid postgraduaat in de lokalen van de Katho en Howest. Een verslag van de uitstap 2006 is van tinternet verdwenen, alhoewel het kluchtig was.

Is het thema ‘burgerparticipatie’ geschrapt uit de “letter of intentions between the cities”?

De huidige delegatie is met twee lectoren uit het onderwijs duidelijk van plan om werk te maken van een samenwerkingsverband inzake onderwijs. Katho en Howest willen namelijk nog dit jaar starten met een éénjarige opleiding inzake ontwikkelingssamenwerking, waarbij men studenten praktijkervaring wil laten opdoen in het Zuiden.

Van de gelegenheid wil men gebruik maken om de stedenband te evalueren. Kijken of die band reeds concrete resultaten heeft opgeleverd. Hoe staat het met het proefproject ‘malata or di malata’? Op de officiële website van Cebu City is hier niets over te vinden. Overigens ook niets over wederzijdse bezoeken en andere projecten.

De totale reis- en verblijfkosten worden geraamd op maximaal 11.500 euro. Voor het verblijf gaat het om 5.000 euro en er is een dagvergoeding van in totaal 2.000 euro. De lectoren uit het onderwijs betalen zelf hun vliegtuigtickets en Stad staat in voor hun verblijfkosten.

Het Schepencollege meent dat de kosten helemaal zullen worden terugbetaald door de Vlaamse regering, in de veronderstelling dat het nieuwe convenant tussen Kortrijk en Cebu wordt goedgekeurd.
Het nieuwe ‘convenant’ ?
Zullen gemeenteraadsleden dit ooit te zien krijgen?

P.S.
Het budget ontwikkelingssamenwerking voorziet voor dit jaar 42.310 euro aan reiskosten. Op een totaal van 143.625 euro. De personeelskosten bedragen 37.249 euro. Er zijn subsidies voor ‘ontwikkelingsprojecten’ ten bedrage van 31.000 euro, dat is ietwat minder dan geraamd voor reiskosten. Het postgraduaat krijgt voorlopig 8.000 euro aan subsidies.

Gaat u graag gratis op reis ?

‘ t Is ‘t moment.
In de eerstkomende “zondagskrant” (nu!) vraagt Stad om een projectleider voor de “noordzuidwerking”. (Ann is weg.)
Volgende week staat de vacature ook in de “Streekkrant”.
Net nu alle routards-gitaarspelers al zingend en klingend het land uit zijn of hun biezen aan het pakken zijn, lanceert Stad deze vacature.
De advertentie wordt nog wel even hernomen na 16 augustus, terwijl u dan nog volop herstelt van de jetlag.Stad vraagt – eindelijk – officieel althans om een nieuwe noordzuidmedewerker.
Dat in het kader van gemeentelijke ontwikkelingsamenwerking,
ook samenwerkingsontwikkeling genoemd. Of nog: stedenband. Niet verwarren met zustersteden. Dat is materie van schepen Lieven en eega.

In de advertentie over de vacature zal staan dat u verzocht wordt om allerhande projecten te ontwikkelen en te realiseren in verband met “noordzuidwerking”.
Probleem is dat er hier in Stad tot op heden enkel een west-oostwerking bestaat.
Niks noord-zuid-reis. We gaan naar Tasjkent bijvoorbeeld. China nog. Stedenbanden!
Reizen over en weer naar Cebu. Doen aldaar aan compostverwerking.
We volgen de parrallelcirkels van de evenaar. Moeten dientengevolge zwaar recuperen.

Projectleider!
Er staat u een zware taak te wachten.
Uw eerste taak zal er in bestaan om die totaal nutteloze en dure contacten met Cebu (u weet waar dat ligt?) af te bouwen. Even uitleggen aan de gemeenteraad wat onze projecten op dat verre eiland waren, hoeveel die hebben gekost en wat daarvan het “duurzaam” resultaat is. Documenten voorleggen. Facturen. Engagements. Tickets.
Understandings.

Mik nu maar eens op reizen naar onze moslimbroeders uit Marokko. Desnoods Turkije.
Leg dan uit waarom.
Schepen Alain van ontwikkelingshulp is een geschikte kerel. Doe hem de complimenten.

Want om te slagen in het examen best stukken op kortrijkwatcher raadplegen.
Budgetten, verwijzingen naar onbestaande documenten, bepaalde perikelen, ons wedervaren in zwart-Afrika, spoorloze facturen, U VINDT HET HIER.
Tijd om te lezen tot 25 augustus want tegen dan moet uw kandidatuur binnen.

In de advertentie staat niet over welk budget de projectleider kan beschikken.
Ziehier een tip om te slagen in de sollicitatieproef.
Volgens de begroting 2006 is dat 59.000 euro. (Vorig jaar was het wat méér!)
Meer speciaal voor ontwikkelingsprojecten (dat is in feite Cebu): 31.000 euro.
Die Vlaams Rwandese Vereniging van Waregem – waarover we al schreven – krijgt nog altijd 1.500 euro.

Kortrijkwatcher gebuisd in inburgeringsexamen !

Ben er niet goed van.
Heel de voorbije krokusvakantie geblokt op inburgeringscursus voor Kortrijkzanen. En gebuisd voor het mondeling gedeelte.
Heb me daar namelijk moeten verdedigen voor het feit dat ik weigerde om bepaalde schriftelijke vragen te beantwoorden omdat ze ongetwijfeld werden geïnspireerd door correct Vlaams-Blokachtig politiek denken.Wat dacht je van deze meerkeuzevragen? (Zie nog stuk van 25 februari.)

7. Je voelt je wat moe en lusteloos en hebt nog weinig zin meer om te werken. Wat doe je als goede nieuwe Kortrijkzaan?
A. Je zegt dat je lijdt aan het chronisch vermoeidheidssyndroom dankzij een wiplash in Algeciras opgelopen.
B. Je meldt je bij de milieudienst van de stad.
C. Je zegt aan de bevoegde dienst bij het OCMW dat uw dochter is ontmaagd.

8. Je raakt buiten je schuld betrokken bij een vechtpartij op de Veemarkt. Je hebt aangifte gedaan maar er gebeurt niets. Wat doe je?
A. Je belt een oplossingsgerichte Albanese vriend.
B. Je stemt voor de Nieuw-Vlaamse Alliantie.
C. Je volgt een snelcursus paaldansen.

9. Uw collega bij de dienst onthaal van het stadhuis zegt dat je een varken bent en imiteert een schaap. Wat te doen?
A. Je wijst hem omfloerst op de fout.
B. Je meldt je bij de spoed.
C. Je vraagt om een goed gesprek bij schepen van personeel Lieven Lybeer.

10. Hoeveel meter moet een vrouw achter een man lopen op straat?
A. Hangt van de plaats af: Grote Markt of Gentpoort.
B. Ik vraag het aan de iman.
C. Zelfde aantal meter als de rok lang is.

11. Mag de burgemeester afgebeeld worden?
A. Ja, maar dan als cartoon.
B. Neen als er een religieus aspect aan vast zit.
C. Ja als het gaat om een foto uit zijn geitenwollensokken-periode.

STIJLLOZE VRAGEN !
De volgende vragen heb ik zonder moeite of protest beantwoord.
12. Wanneer heeft de CVP ooit een keer de meerderheid in zetels verloren?
1302 was natuurlijk niet juist. Maar zelfs geraadpleegde gemeenteraadsleden uit de meerderheid geloven niet dat dit ooit is gebeurd. In 1964 !

13. Het plan om een nieuwe sporthalle te bouwen aan de Lange Munte dateert van:
A. Van vóór Christus.
B. Van vóòr de Profeet.
C. 1986.

14. Bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen kan men stemmen op:
A. De CD&V.
B. De CVP.
C. De Christen-democraten.

15. Van wie is deze tekst? “Ik verafschuw uw mening, maar ik zou mijn leven geven opdat u ze zou kunnen blijven uiten.”
A. Schepen Frans Destoop.
B. Filip Dewinter.
C. Filip Lecluyse van “Het Kortrijk Handelsblad!”

16. Is Godelieve Vanhoutte een onafhankelijk raadslid?
A. Volgens zowel “Het Nieuwsblad” als de Kortrijkse website wel.
B. Neen, zij is een crypto Vlaams Blokker.
C. Neen, want ze is van de Vlaamse bourgeoisie.

In het mondeling gedeelte ging het er nochtans gemoedelijk aan toe.
Al onmiddellijk gerustgesteld door de aanwezigheid van de nieuwe integratieambtenaar Ann Vandamme die kwam stage lopen.

Mooie open vragen !
* Geef uw mening over de Germaanse volksverhuizingen en vergelijk met de emigratie van Kortrijkse boeren naar Canada en de Kortrijkse horeca naar de Costa Brava.
* Zeg met uw eigen woorden “dat het de vraag is of je een vast waarden- en normenstelsel nodig hebt om je staande te houden in de wereld, of dat die normen en waarden een volwassen ontwikkeling van dat geweten alleen maar in de wegstaan.”
* Vergelijk Kortrijk Design als stad met Milaan.

Daar had ik dus allemaal geen moeite mee.
Ook niet met de opgave om de burgemeester te imiteren.
Maar net toen ik bezig was met Kortrijk “op de wereldkaart te zetten” en zei dat ik “een en ander zou meenemen” en “midden de mensen met een volle affiche vol gas zou geven in Kortrijk” kwam Stefaan De Clerk zelf binnen om even een kijkje te nemen.

Ja, toen was het afgelopen.
Ann Vandamme pinkte nog een traantje weg, maar het hielp niet.
De juffrouw zei dat ik kon gaan en dat men mij nog wel zou bellen.
Dan weet je genoeg. Ik heb nog geen telefoon. Wel een GSM.

Burgemeester voor een tribunaal in Kibali?

Ge moet hier werkelijk op alles letten.
Op 14 februari laatstleden hadden we het nog over onze vier zustersteden, plus de geprivilegeerde banden met Wuxi, Tasjkent, Greenville én onze stedenband (ontwikkelingshulp) met Cebu.
En dit naar aanleiding van een schriftelijke vraag van raadslid Wilfried Depauw (Vlaams Blok) die pas na vier maanden vanwege het stadsbestuur een antwoord kon krijgen in het zgn. Bulletin. 

En nu blijkt dat dit laattijdig antwoord zelfs onvolledig is.
In het overzicht vanwege de stadsadministratie van onze contacten met buitenlandse steden ontbrak de relatie met Butaro (Rwanda) totaal. Hapert er iets ?
Geen woord in het Bulletin over onze projecten aldaar, de financiering ervan en de evaluatie. (Het ging om waterleidingen, hospitaal, scholen, marktplein, zonnepanelen.)
We hebben dus maar zelf even een en ander opgezocht.

Onze contacten met Butaro dateren eigenlijk al van in 1977 (sommigen zeggen 1975). We gaven toen al een toelage aldaar voor een voedings- en gezondheidscentrum. En dit op vraag van Roobrouck, voorzitter van de Vlaams-Rwandese Vereniging “UMUBANO”. Daarover straks meer.
Onze toenmalige schepen van ontwikkelingssamenwerking ging dientengevolge in de latere 70’er jaren de watervallen bekijken. Glunderend op de foto in onze lokale gazetten: Norbert Ravau.

In oktober 1987 werd de jarenlange vriendschap met de plaatselijke dokter (Koen Dumon en echtgenote Tania Delmotte, later Pierre Joris en Patricia) bezegeld door een officiële jumelage met Butaro.
Op de begroting 1986 kwam al onmiddellijk een bedrag van 200.000 BEF voor Tania en nog eens 500.000 BEF voor de bouw van een voedings- en gezondheidscentrum.
In 1987 ging er 10.430 fr. naar de productie van samengestelde kindervoeding. Verder opnieuw 500.000 fr. voor de uitbreiding van het hospitaal en 223.770 fr. als voorschot op de wedde van de opvolger van dokter Dumon. Vanwege de 11.11.11-actie nog eens 151.523 fr. Dat is een totaal van meer dan 22.000 eur voor dat jaar alleen al. In 1988: 750.000 fr. In zwart-Afrika zijn dit duizelingwekkende sommen.Vergelijk met wat we nu geven.)

De laatste Kortrijkse delegatie dateert van september 2002. Was toenmalig schepen Maria Danneels niet van de partij?
(Tien jaar te voren is raadslid Patrick Jolie daar al op persoonlijke titel geweest, met de rugzak nog wel en puur gebruik makend van openbaar vervoer. Heeft hijzelf gezegd, in een gemeenteraad.)
De Stadsdelegatie heeft in 2002 alleszins opnieuw besloten van de “geprivilegeerde samenwerking” met Butaro verder te zetten. Zo te horen een beetje voor eeuwig. Overigens is die band al die jaren eigenlijk nooit verbroken. We kennen aldaar niet alleen broeder Gratien en Cyriel en François, maar ook een pater: Richard Dessureault. Pater geniet nu al enkele jaren van elektrische stroom op zijn kamer, dank zij twee (kleine) zonnepanelen geplaatst door de zoon van een gewezen Kortrijks burgemeester.

Vanwege de verschrikkelijke gebeurtenissen in het Rwanda van 1994 moest het gezondheidscentrum “gerehabiliteerd” worden.
Op een bepaald ogenblik (het jaar vergeten, 1999 ?) zijn we ook gestart met de bouw van een (nieuwe, beetje verplaatste) overdekte markt in Butaro. Zoals gebruikelijk in Kortrijk dan in twee fasen, samen met aannemer Multi-Construct. Einde van de werken was voorzien in 2004. Het jaarlijks financieel engagement van Stad zou dan worden “afgerond”. (Een andere bron vermeldt 2002 als einddatum voor de werken.)

Het Schepencollege heeft in december 2004 beslist om een laatste toelage voor de markt te voorzien. Afgesproken werd dat de gelden voor de afwerking van de overdekte markt zouden overgemaakt wanneer “de tijd rijp” was. En nu (nu!) is de tijd rijp.

Het College heeft zopas besloten om via de vzw Umubano nog juist geteld 6.029 euro over te maken.
Vanaf heden kan de vzw Umubano voor Butaro enkel nog geld krijgen via een gewone projectaanvraag. Aldus het College.

Wel, dit alles is in flagrante tegenspraak met vroegere engagementen.
En niet enkel deze gemaakt bij ons laatste bezoek van 2002.
De gemeenteraad van 12 mei 2003 heeft een NOORD-ZUID-beleidsnota voor de jaren 2003 tot en met 2006 goedgekeurd.
Daarin staat méér dan één keer te lezen dat Stad zijn geprivilegeerde samenwerking met Butaro wenst verder te zetten. En het beleidplan voorziet daarvoor in die periode een bedrag van 9.915 euro.(CD&V-fractieleider Filip Santy was hier ook zeer verheugd om.)
Bij de lectuur van het beleidsplan van 2003 krijgt men nooit de indruk dat de banden
met Butaro eindigen in 2006. Integendeel.
Zo lees je dat “de steun die Kortrijk aan Butaro verleent door beide partijen als zinvol wordt ervaren”. En: “het is dan ook een evidente keuze om Butaro in de toekomst te blijven volgen en ondersteunen bij hun stappen om als gemeente te groeien”.
Stad wil zelfs uitkijken naar partners (andere nog dan Umubano) om de samenwerking voor projecten (meervoud) te blijven volgen.
Nog vorig jaar kreeg Umubano van de dienst ontwikkelingshulp 1.500 euro voor de uitbreiding van een gemeentelijke basisschool.
Overigens is het zo dat afgesloten convenanten met de Vlaamse Gemeenschap een stedenband voorzien met een partner uit het Zuiden. (Uiteindelijk is dat Cebu op de Filippijnen geworden.)
Het strategisch plan ontwikkelingsamenwerking 2005-2007 zegt nergens dat de samenwerking met Butare wordt verbroken.

De burgemeester van Butaro zou Stad wegens woordbreuk een proces kunnen aandoen.
Onze burgervader Stefaan De Clerk voor een tribunaal in Kigali! In ‘t roze.

En nu nog wat over de vzw UMUBANO.
U vindt er ongeveer alles over (uitgenomen de boekhouding) op www.umubano.be .
De NGO is gevestigd in Vichte. Voorzitter: Jean-Pierre Roobrouck. Ondervoorzitster (vliegt beetje geregeld naar Kigali): Anne Maes-Geerinck.
Partners in België zijn o.m. de provincie Oost-Vlaanderen, de gemeente Nazareth en vooral stad Waregem. Maar ook Gavere en Lierde.

Interessant is dat Umubano nog lid is van 11.11.11 en aldus als landencomité een jaarlijkse financiële steun krijgt. Van 11.11.11.
Waarom is dat nu zo interessant?
Het College van Burgemeester en Schepenen zegt dat Umubano voortaan alleen nog steun kan krijgen via projectaanvragen.
Dit is volkomen in tegenspraak met een reglement goedgekeurd in de gemeenteraad van 9 juli 2004.
Over subsidies inzake ontwikkelingssamenwerking bepaalt dit reglement dat NGO’s die lid zijn van 11.11.11 (en daardoor genieten van een deel van de opbrengsten van 11.11.11-acties) NIET KUNNEN ondersteund worden.

Hoe zullen we dit nu weer oplossen?
Mag er nu niemand meer naar Kigali?
Moeten we nu allemaal naar Cebu?

Alweer een positief voorstel.
Laat ons de huidige schepen van ontwikkelingssamenwerking Alain Cnudde met een missive sturen naar Rwanda om het dreigende palaver met de nieuwe burgemeester van Butaro in de kiem te smoren.
Wel met een Airbus van SNBA, en niet met Silverback. Anders zien we hem niet meer terug.