Category Archives: cultuur

Een originele herbestemming van roerend erfgoed van het Begijnhof

Voor de restauratie van het begijnhof van start ging heeft het bestuur beslist om de resterende roerend erfgoedcollectie veilig onder te brengen in een kelderruimte van WZC Lichtendal. Maar dat gebouw moet nu volledig leeggemaakt aangezien het WZC in juni verhuist naar Bellegem.
Een aanzienlijk deel van de collectie werd intussen gebruikt voor de inrichting van het belevingscentrum en de kijkwoning in het begijnhof.
Wat in Lichtendal dan toch nog achterbleef verhuist grotendeels naar het erfgoeddepot Trezoor.
Maar Liesbeth Soete, deskundige informatie- en erfgoed bij het OCMW, wil vermijden dat erfgoedobjecten bewaard worden ‘om bewaard te blijven’.
Zij wil de meest bruikbare stukken herbestemmen (ontdoen van hun museale functie) en dus laten dienen als gebruiksvoorwerp. Concreet gaat het voornamelijk om meubels (kleinere kasten, stoelen en een paar tafels).

En zo kwam men op de originele gedacht om die meubelstukken aan te bieden aan de bewoners van het begijnhof, en uitsluitend aan die bewoners. De geïnteresseerden dienen de erfgoedstukken te respecteren, waarmee bedoeld wordt dat ze een plekje moeten vinden in het begijnhof zelf en niet mogen verkocht worden.
Gisteren was er voor de bewoners van het begijnhof een “kijkmoment” waarbij het het principe gold “eerst komt, eerst maalt”.
Of deze herbestemming succes heeft gekend was bij het ter perse gaan van kortrijkwatcher nog niet gekend.
P.S.
Niets op tegen. Maar is deze wijze van werken of handelen wel goedgekeurd binnen het OCMW?


Kunstprojecten gepland voor dit jaar

Stad Kortrijk wil in 2030 culturele hoofdstad worden van Europa en stelt zich daarvoor kandidaat in 2023.
In afwachting staan er dit jaar al enkele projecten op stapel.
1.
Men zal de sculptuur Moeder Aarde II van Ann Deman kopen voor 170.000 euro. Dat liggend naakt aan de Leie kreeg stad in 2004 al “in bruikleen”. De betaling gebeurt gespreid en de bedragen zijn geïndexeerd. Dit jaar 65.000 en volgende jaren 55.000 en 50.000 euro.
2.
Herbestemming van de sculptuur “Groot Gebonden Marmer” van Paul Van Raefelgem. Het werk werd in 2009 weggehaald van het voorplein aan de Hallen en krijgt na wat omzwervingen eindelijk een plaats aan de vijver bij de begraafplaats op Hoog Kortrijk. Kostprijs voor de verhuis en de installatie: 20.000 euro.
3.
Graffitikunst op Kortrijk Weide.
Raming: 50.000 euro.
4.
De familie van José Vermeersch wil twee sculpturen schenken aan stad. Ze krijgen een plaats op het Vermeerschplein in Heule. Kostprijs voor de installatie: 5.820 euro.

“Er komt iets, maar wat?”

Woordje vooraf.
Kortrijk wil culturele hoofdstad worden van Europa. Niet vergeten.

Het pand Broelkaai 6 (het voormalige Broelmuseum) geraakte tijdens de vorige bestuursperiode maar niet verkocht.
Vandaag, 30 maart, kreeg N-VA- (door hem niet gewilde mandaat) schepen van cultuur en snoeshaan Axel Ronse samen met ‘artistiek coördinator’ Marnix Rummens in “De Krant van West-Vlaanderen” ongeveer een hele pagina (opgesplitst in twee delen op pag. 2 en 3) om uitvoerig uit te leggen dat men nog niet precies weet wat aan te vangen met het gebouw. Na zovele jaren. (Overigens idem met het nieuwe stadsmuseum in 1302.)
Schepen Ronse zweert wel dat BRK6 (ja!) nog voor Sinksen zal open zijn en dat er een horecazaak komt met terrassen.

In het weekblad staat op pag. 4 dan een gerelateerd artikel waar men drie culturele partners aan het woord laat die iets te maken hebben met BRK6.
En de titel van dit stuk luidt dus: “ER KOMT IETS, MAAR WAT?
De vertegenwoordigers van vzw Buda (Kristof Jonckheere), Designregio Kortrijk (Stijn Debaillie) en Be-part (Patrick Ronse) stamelen maar wat modieus kunstgebrabbel over “een open plek waar iets bougeert”, “waar van alles kan voortvloeien”, en waar men “een heel mooi verhaal kan schrijven”.

We kunnen het niet laten om de laatste zin te citeren van wat de baas van vzw Buda zegt in de krant. Beschouw het maar als DE quote van de dag!
Daar gaan we:
“Dat wat zal zijn, wanneer het zijn zal (hier géén komma, n.v.d.r) zal het zijn dat wat het is.”

P.S.
Investeringstoelage voor Broel 6 (via SOK) dit jaar: 335.000 euro. (Vorig jaar: 300.000 euro.)
Exploitatietoelage vzw Buda: 110.000 euro.
Exploitatietoelage voor Designregio: 25.000 euro.
Voor Be-part geen (apart) bedrag gevonden in het Budget 2019.



Alweer goed nieuws: de kostprijs van de nieuwe moslimbegraafplaats in Heule

De nieuwe moslimbegraafplaats in Heule (Mellestraat) met een oppervlakte van ca. 700 m² en bestemd voor 145 graven zou oorspronkelijk 44.444 euro kosten, terwijl de raming 40.600 euro bedroeg.
Na onderhandeling met de bvba Tuinen Vandeputte uit Deerlijk (waarover gaat dat dan?) is de aanleg van de begraafplaats in november 2017 uiteindelijk gegund voor 32.222,11 euro. Voor het inzaaien van het gras vroeg men 13.794,97 euro.
De werken zijn vorig jaar al voorlopig opgeleverd en nu pas goedgekeurd door het schepencollege. Voor krak dezelfde prijs (tot op de eurocent na de komma) als was overeengekomen. Vlaams Belang zal content zijn…

Wat heeft het kunstenfestival “Play” gekost?

Het kunstenfestival (hedendaagse beeldende kunsten in binnenplaatsen en buitenlocaties) liep van 23 juni tot 11 november.
Raadslid Wouter Vermeersch (VB) heeft navraag gedaan naar de uitgaven en de inkomsten aangaande dit evenement.
Voor meer details : zie het Bulletin van Vragen en Antwoorden op de homepage van Stad. (Zoek onder “gemeenteraad”).

Het stadsbestuur zegt dat het festival een uitgave van 1.253.528 euro heeft gevergd.
Dat is evenwel heel misleidende informatie.
Wat wat zien we? Als inkomsten voor PLAY aanziet men de bijdrage van Stad aan het evenement. Dat is dus in werkelijkheid een UITGAVE.
En die bedraagt niet minder dan 610.446 euro.
Verder aanziet men ook de bijdrage van de vzw Stedelijke Musea als een vorm van inkomsten. Bedrag: 90.000 euro.
We kunnen dus gerust stellen dat het festival 1.953.974 euro heeft gekost.

Overigens zijn er nog “publieke middelen” (belastinggeld) besteed aan het festival. De Vlaamse overheid gaf een subsidie van 225.000 euro.

Hoeveel objecten kocht Stad uit het kunstenfestival PLAY? (deel 2)

De gazetten van 16 november (en ook WTV) waren het er roerend over eens met de burgemeester:  Stad kocht twee kunstwerken.  Het ging om een “Modified Social Bench” ven Jeppe Hein  aan de Leieboorden (de kleinste van de twee) voor een bedrag van 50.000 euro.  (De schepen van cultuur An Vandersteene gewaagt van 40.000 euro.)  En verder de muziekinstallatie “Sing Sing”van Frederik Van Smaey aan het muziekcentrum  Track voor 25.000 euro.

Enkel “Het Nieuwsblad” heeft die prijzen vermeld.
En geen gazet die de burgemeester eventjes corrigeert.  Zoals u hier eerder al kon lezen kocht stad ook  nog een onderdeel van dat “Bed” op de Grote Markt en de “”Manifest Destiny”  (de air bag) aan de noordelijke Broeltoren.
Tevens moeten we nog aanmerken dat Stad ook van plan is om het project “Brick Play” (een tegelgewelf) van het architectenbureau MAP uit Barcelona permanent ter stede te installeren.

De burgemeester heeft het blijkbaar nog even gehad  over het bestede investeringsbudget voor het kunstenfestival PLAY.
Slechts één gazet (Het Nieuwsblad)  maakt daar gewag van. 
Het zou gaan om een bedrag van “meer dan 1 miljoen”.  Dat zegt niet veel.  (En is er waarlijk nu al een eindafrekening??)
Er is trouwens een onderscheid te maken tussen  het zgn. projectbudget en het investeringsbudget.  In de loop van dit en vorig jaar zijn die bedragen ook vaak gewijzigd.   Volgens onze laatste gegevens heeft men voor het festival resp.  1.254.848 euro en 332.000 euro uitgetrokken.
Stad zelf zou maximaal 600.000 euro uitgeven, maar we weten bijv. niet of alle personeelsuitgaven en reiskosten hierin zijn vervat.
Naast projectcoördinator Karen Wulgaert (die al van midden vorig jaar aan de slag is) , de twee curatoren Patrick Ronse en Hilde Teerlinck,  de algemene leiding  (de ambtenaar Nils Vanantwerpen) was er nog een heel groot leger van waarlijk vele tientallen (stads)medewerkers in de weer.

Welke ‘externaliteiten’  zijn er zoal in rekening gebracht? ( Die prachtig uitgegeven catalogus bijvoorbeeld.)  Hoe staat het met de sponsoring of subsidiëring van andere overheden, instellingen, organisaties, particulieren ?
Het is wachten geblazen op een uitvoerige, gedetailleerde eindafrekening.

P.S.
Voor de goede orde moet men er dit  altijd aan toevoegen:  
kortrijkwatcher heeft niets tegen PLAY.
We houden wel van juiste en volledige transparantie over wat Stad doet met ons belastinggeld..

Kortrijk aanziet matrassen als kunstwerken (3)

Toen uw kleinkind bij een sprong vanuit de noordelijke Broeltoren op die dikke matras een verstuikte enkel opliep, hebt u bij de aftocht naar het AZ Groeninge er zeker niet aan gedacht dat die “Adventure Big AIR Bag”  een soort metafysisch bedenksel is van de conceptuele artiest Piero Golia.  (Geboren in Napels maar wonend in Los Angeles.)
Het object draagt wel de naam “Manifest Destiny” en is door Stad aangekocht voor 8.501 euro.  Niet vergeten.

Manifest Destiny is voor het eerst gepresenteerd in Santa Fe in 2008 als interventie: een deel van het Tsien- en Williams-wandelpad  werd afgesneden, waardoor een sprong van bijna vijf meer hoog ontstond.   Ja. .
Golia wilde dat bezoekers van het platform zouden springen als een soort van ‘vertrouwensval’ die zou worden gebroken door een dikke stuntmat.

“Deze interventie zal een situatie genereren waarbij bezoekers, als ze dat willen,  midden in de tentoonstelling van het platform op de rode mat kunnen springen of gewoon terugkeren.  Dit gebaar kwam voort uit puur instinct  toen ik de wandeling voor het eerst zag.  De respons zal even instinctief zijn voor de bezoekers: ze kunnen kiezen om te springen of niet te springen.   De wandeling forceert een ervaring en logica in de ruimte door de rondheid ervan te onderbreken.  Ik vervang deze inbreuk door een fysieke ervaring, die verschillend is van wat werd bedoeld.  Ik herinner me hoe de Beasty Boys zongen: “Ride with me, I’ll  will take you to the border.”  Wel, hier neem ik je mee tot aan de grens en wil ik dat je springt.  De dagelijkse ervaring wordt vervangen door een concrete, emotionele ervaring.  Het werk krijgt vorm door het vertrouwen van iedereen die ermee te maken heeft. “

Het werk van Piero Golia – deels een sjamaan en deels showman en op een bepaalde manier ook compleet allebei – draait om identiteitskwesties en de rol van de artiest, en hanteert de krachtige werktuigen van de humor en de ironie.  Hoewel Golia zichzelf een ‘kleine artiest’ noemt, een verwijzing naar zijn fysieke verschijning, staat zijn zelfspot in sterk contrast met de soms Herculische inspanningen die de artiest levert om van zichzelf een soort legende te maken.
———————
Tot daar.
Als u een en ander niet begrijpt of nog altijd niet goed inziet, neem contact op met An Vandersteene, schepen van cultuur. Als zij het ook niet weet, kunt u zich nog wenden tot Karen Wulgaert, de projectleider van het kunstenfestival PLAY,  of tot de curatoren Hilde Teerlinck en Patrick Ronse.
Nog geen deftige respons??   Wend u dan onmiddellijk  tot het meldpunt van Stad.

Kortrijk aanziet matrassen als kunstwerken (2)

Het nogal gigantische springbed  op de Grote Markt is het werk van Jennifer Rubell . De kunstenares is hiervoor helemaal uit New-York naar hier gekomen.  Op Youtube is nog een langdradig filmpje te vinden waarbij zij, staande op de Markt, haar project toelicht in het jargon dat eigen is  aan artiesten.

Zie hierna letterlijk  de motivering van het schepencollege om dit bed als kunstwerk (“sculptuur”) te beschouwen en te beslissen om althans de onderliggende structuur te kopen voor 12.644 euro.  (De matras zou nu te koop zijn voor 500 euro.)

“Jennifer Rubell is een Amerikaanse conceptuele artieste die in haar werk de fysieke interactie tussen kijker en object centraal stelt.  Zij bedient zich van een brede waaier van participatieve mediums gaande van interactieve sculpturen over schilderijen en video-installaties tot en met food performances.  Een kleine greep uit haar performances en tentoonstellingen: Landscapes bij de Fondatiun Beyeler in Riehen, Old-Fashioned in Los Angeles County Musem ofArt, Creation voor Performa, het New-Yorkse Festival voor performance kunst, Made in Texas en Nutcrackers in het Dallas Contempory, So Sorry in de Power Plant Contemporary Art Gallery, The  de Pury Diptych in de Saatchi Gallery en Icons in het Brooklyn Museum .
Rubell behaalde een diploma schone kunsten aan de Harvard University.

‘Bed’ is een monumentaal opgezette participatieve sculptuur waarvoor de kunstenares Kortrijk als inspiratiebron gebruikte.  De  geschiedenis van de stad als centrum voor van vernieuwende weeftechnologieën – vooral voor de productie van superieur damast en matrastijk – was de achtergrond waartegen Rubell haar project tot stand bracht.  Het werk kreeg de vorm van een enorm bed dat in het midden van de Grote Markt komt te staan, omgeven door historische gebouwen en het hedendaagse leven in de stad.  Zowel kinderen als volwassenen kunnen hun schoenen uittrekken om even op en neer te springen op het ‘Bed’, want eigenlijk is dit ogenschijnlijk perfect opgemaakte bed een springkasteel dat de springers als een trampoline hoog de lucht in katapulteert.  Elke sprong levert een snapshot op van het dagelijkse leven  in deze historische stad op: de markt, het belfort, het stadhuis, festivals, cafés, oude mensen, jonge mensen, het weer.  ‘Bed’ is een monument voor de huiselijkheid dat hulde brengt aan de vele vormen van het besloten gezinsleven en alle variaties hierop.  In tegenstelling tot monumenten die ons aan oorlogen, helden of verwezenlijkingen heinneren – fysiek en conceptueel ontastbare zaken – , nodigt ‘Bed’ uit om deel te nemen. Zo verdwijnt het taboe op fysiek betrokken raken bij kunst samen met het taboe dat rust op vrolijk rondspringen op een perfect opgemaakt bed.  Het werk vertolkt op die manier de warmte van een thuis en de toegeeflijkheid van een ouder.” 

P.S.
Wist of bedacht u dat allemaal toen u daar met uw kleinkind aan het springen was?

 

 

 

 

Stad aanziet matrassen als kunstobjecten (1)

Ter gelegenheid van het Kortrijkse kunstenfestival “PLAY” in  (dit pertinent goed uitgekozen verkiezingsjaar) heeft stad (wie is dat?)  een soort groot bed (de onderliggende constructie althans) op de Grote  Markt aangekocht. 12.644 euro.
Brengt jolijt in stad, voor jong en oud.  Niets op tegen.

Maar de motivatie!
Stad aanziet de installatie van dat bed als een conceptueel, participatief en interactief kunstwerk.  Een sculptuur (!) van de hand van Jennifer Rubell.

Ook de zachte matras aan een van de Broeltorens om even naar beneden te springen is aangekocht.  8.501 euro.
Tevens beschouwd als een  kunstwerk.  Officiële naam van deze “Adventure Big Air Bag” is “Manifest Destiny” . Nu bedacht door Piero Golia.

Hebt u daar ook nooit van gehoord, alhier?  Van die twee: Jennifer en Piero?

Over de hilarische motiveringen van deze aankopen hoort u wel nog in een volgende editie van deze elektronische stadskrant.

P.S.
Is het waar dat daar bij de sprongen uit de Broeltoren van kindjes of zelf grote mensen naar de matras al accidenten zijn gebeurd?   Indien dit het geval zou kunnen zijn,  waarom komt dit niet in de krant?