Schepen Jean de Bethune in verlegenheid gebracht door Vlaams Belang

In de gemeenteraad van laatstleden maandag 7 december liep schepen de Bethune (CD&V) een blamage op. Daar houdt hij niet van. (Jonkers zijn dit totaal niet gewoon.) Zijn voorstel tot aanpassing van het subsidiereglement voor alarmknoppen voor handelaars (juweliers) werd uitgesteld. Zoiets gebeurt uiterst zelden, en als de verdaging dan nog komt op aandringen van de oppositie dan is dit toch wel nieuws. Dit keer is het uitstel gevorderd en bekomen op aandringen van de fractieleider van het Vlaams Belang, wat de zaak voor de schepen des te erger maakt. U moet weten dat, telkenmale Maarten Seynaeve van het VB het woord neemt, onze Jean zich al begint op te winden nog vóór de eerste zin is uitgesproken.

Waarover ging het?
Schepen de Bethune is in het bezit van nog zowat 28 mandaten, waaronder enkele functies die zwaar wegen. Voorzitter van de provincieraad! Vandaar dat hij nu pas een Koninklijk Besluit heeft ontdekt, daterend van 25 april 2007 en in werking sinds 4 oktober van dat jaar.
Daarin staat (art.24) dat vaste personenalarmsystemen (geïnstalleerd na de inwerkingtreding van het K.B.) in voor het publiek toegankelijke plaatsen moeten uitgerust zijn met een systeem dat “visuele verificatie” mogelijk maakt.

Vroeger konden handelaars (het ging gewoon om juweliers) voor hun zgn. hold-up knoppen kiezen voor ofwel een basissysteem, of voor een gesofisticeerd systeem of voor een transmissiesysteem. De meeste aanvragen kozen voor het basissysteem zonder beeld, wat nu niet meer kan.
De enige en exclusieve leverancier van gesubsidieerde alarmknoppen voor handelaars en bepaalde vrije beroepen in Kortrijk is de bvba Korelec uit Kuurne. En die wist aan Maarten Seynaeve te melden dat digitale videotransmitters voor het basissysteem niet meer leverbaar zijn. En het andere nu nog toegelaten transmissiesysteem met camera’s is niet bruikbaar want de apparatuur in de dispatching van de politiezone is daarvoor niet geschikt.
Schepen de Bethune vroeg dus aan de gemeenteraad om een subsidieregeling voor alarmknopsystemen die 1) niet meer bestaan of 2) niet kunnen werken.
Is dat nu niet kluchtig? En het staat weerom niet in de perse. (Centrummanager weet het niet.)
Voorstel afgevoerd, na nog een vergeefse, rare sparteling van de schepen. Gelukkig voor hem liet men het niet tot een stemming komen over de vraag tot uitstel.
Maarten Seynaeve mag zich voorbereiden op een weerwraak. Een ware vendetta.

P.S.
De subsidie is bij aankoop van een alarmknop met transmissiesysteem merkbaar verlaagd. Nu 250 euro, vroeger 650 euro.
Au fond is al dit soort subsidies pure waanzin.

Meneer Pierre

Zo heb ik Pierre Lano (klemtoon eerste lettergreep) nooit aangesproken, maar dat kon hij velen.
Ik zei gewoon “Pierre, kan ik nu beschikken?” als we weer eens tot een gat in de nacht aan een tekst hadden gewerkt. Tot elf maal toe kon hij een kopij herwerken, en dan terugkomen op de oorspronkelijke versie. ‘s Anderendaags bleek dan dat hij stiekem nog wat had gewijzigd aan de definitieve versie. Printer liep warm.
Ik was een tiental jaren zijn politiek secretaris op zijn politiek hoofdkwartier ‘t Schuurke in Harelbeke-Stasegem en heb hem dag en nacht – ook op zaterdag en zondag – meegemaakt als federaal volksvertegenwoordiger en raadslid in Harelbeke en later in Kortrijk. “Meegemaakt” is hier wellicht de juiste term om te omschrijven hoe het is om (politiek) medewerker te zijn van zo’n mens.
Dat ultra-korte sollicitatie-gesprek in 1996 met hem vergeet ik nooit. Eén richtlijn gaf hij me mee: “Ik zeg de dingen geen twee keer.” Achteraf bekeken was dit geen sollicitatie, want hij had al lang een beslissing genomen. Het gesprek deinde dus nog een hele tijd uit, waarbij ik uitvoerig uitleg kreeg over hoe men een witte wijn serveert.

Pierre was op ALLE gebied een – laat ons zeggen – ‘ongebruikelijk’ iemand. Als politicus benoemde hij zichzelf tot een trouwe soldaat maar wees gerust dat hij niet in het gareel liep van de VLD-top. Alstublieft zeg, Verhofstadt (het konijn) kon hij niet uitstaan.
Vandaar ook dat hij het niet tot staatssecretaris heeft gebracht. Pierre kon over een of ander dossier op de meest onverwachte momenten met volstrekt alternatieve invalshoeken voor de dag of de nacht komen. Een soort buitenwereld beschouwde mij als zijn linkerarm. En als wij het dan weer een beetje of zwaar oneens waren, dan kon hij zonder het uitdrukkelijk te zeggen (want zo was hij wel!) zijn standpunt nog wat bijdraaien ook. Soort tolerantie. Coulant zijn.

Achter zijn nogal onbeholpen/onbehouwen openingszinnen stak een uiterst gevoelige en onvoorstelbaar gulle ziel.
Hij heeft mij altijd gezegd dat hij het vanaf dit jaar wat rustiger zou gaan doen. (Pierre werd 65 op 23 augustus.)
Was hij in 2000 niet gaan kandideren bij de gemeenteraadsverkiezingen in Kortrijk, dan was hij nu opnieuw burgemeester en burgervader in Harelbeke. Punt en geen andere lijn (regel).

P.S.
– Die telefoons van hem. “EN??… WAAR ZIT JE???
– Of dat briefje: “Mij hierover spreken.”
– Ga nu maar allemaal zaterdag ter kerke, totetrekkers.

Naar een verkort uniek nummer voor Kortrijkse stadsdiensten ?

Dat verkort nummer 1777 zou er toch komen op 15 december? En nog altijd geen communicatie daarover te bespeuren. Eigenlijk moest het nummer al halfweg november functioneren.
De invoering van dit uniek nummer is als actiepunt opgenomen in het bestuursakkoord van 2007. Een programmapunt van de VLD. En onder druk van de N-VA zou men opteren voor de Vlaams-nationaal viercijferige reeks:1302. Dat is niet gelukt want in de nationale nummeringsruimte van het Belgisch Instituut voor Postdiensten en Telecom (BIPT) is 13 (en 12 en 14) voorbehouden voor allerhande openbare diensten.
Wat een lijdensweg heeft dit dossier intussen meegemaakt. In het Schepencollege van juli 2007 had men het er al over maar de aanvraag bij het BIPT zou pas in januari van dit jaar zijn gebeurd. Goedgekeurd in april.

De bestaande gratisnummers 0800 – (voor Rap en Rein, Werk aan de Weg, twee meldpunten) en ook 056/27 70 00 zouden voorlopig nog wat blijven bestaan maar er wordt doorgeschakeld naar 1777. Openingsuren van 9 tot 17 uur. Maar nu breekt men zich het hoofd over de vraag of 1777 ook moet bereikbaar zijn tijdens de openingsuren van het stadhuis. Bijvoorbeeld op maandagavond tot 19 uur en op zaterdagvoormiddag tot 11u30.
Ander probleempje is de bemanning van het toestel. Er zijn alleszins twee personeelsleden vereist en om verloven en ziektes op te vangen komt dit neer op 2,4 VTE. Die telefonisten zouden best niet gehinderd worden door te weinig kennis van zaken, dus rijst of vooral reist de vraag of men niet beter kabinetsmedewerkers kan inschakelen.

Telenet staat in voor de activering en rekent daarvoor 6.382 euro aan. Daarnaast dient Stad nog aan BIPT een jaarlijks recht van 5.000 euro te betalen. Ja?

GEEKS !

Onze ICT-directie maakt het graag ingewikkeld en duur. Is continu over van alles met andere zeer smart cities dingen aan het bestuderen in het buitenland. Onlangs nog met een dienstwagen naar Bremershaven. In plaats van video-conferenties te houden of minder te telefoneren, koersen ze – die ijdeltuiten – over geografische en virtuele grenzen heen en weer. (Tot nog toe niet met de vlieger.) Reflected glory.
ICT-geeks vinden het nu plotseling nodig om voor allerhande metingen een evaluatie aan onze telefonie-infrastructuur met een call-center toe te voegen. Evenwel is daar geen krediet meer voor ter beschikking op de huidige begroting. Het gaat om 5.600 euro. Dus heeft men aan de integratiepartner NextiraOne uit Zaventem gevraagd om “op proef” en voor een tijdje gratis te mogen beschikken over een call-center. (Aanbesteding volgt nog wel.)
Als Stad over enkele dagen via onze communicatie-ambtenaar TOM – via weekblad Knack – nog geen publiciteit heeft gemaakt over het unieke nummer 1777 betekent dit dat er alweer een kink in de kabel is gekomen. We gaan zien.

P.S.
Probeer nu eens te bellen of iemand te bereiken na of kort voor 16 uur local time. Alleszins niet op vrijdag.

Stefaan De Clerck is een weinig-coachende scale-jumper

Ter inleiding.
Op 5 november vroeg een medewerker van het weekblad Knack aan de hoofdredacteur van kortrijkwatcher om hulp. De krant zou in december een stedenspecial wijden aan Kortrijk. Meer speciaal was men op zoek naar jonge beloften alhier om die in de kijker te zetten. Of wij zo’n potentials kenden, op alle mogelijke terreinen van het maatschappelijk leven? Het nummer 49 is intussen vorige woensdag 2 december verschenen. Ter redactie van KW steeg de verbazing metershoog bij het zien dat de stedenspecial opende met een levensgroot portret van ex-burgemeester en nu minister Stefaan De Clerck. Een jonge belofte geboren op 12 december 1951. Heel de editie is een soort bladzijden lange lofzang op de familie De Clerck. Ook vader Albert van Stefaan heeft Kortrijk groot gebracht. En dochter Marie die nota bene schepen is in Wevelgem sluit niet uit dat zij in Kortrijk nog iets wil betekenen. “Daar burgemeester worden zou uiteraard mooi zijn.”
Goede aanleiding om eens te memoreren wat een in maart gepromoveerde doctor in de politieke wetenschappen zoal meent te moeten zeggen over de figuur van Stefaan De Clerck. Zie het proefschrift van Thomas Block (Universiteit Gent) over besluitvormingsprocessen en beslissingsmacht bij (Kortrijkse) stadsontwikkelingprojecten.

Thomas Block nam voor zijn studie zowat dertig diepte-interviews af met bevoorrechte getuigen. Burgemeesters, schepenen, raadsleden, leidende ambtenaren, externe actoren. Opmerkelijk is dat in het hoofdstuk over De Clerck als burgemeester geen enkel letterlijk citaat wordt weergegeven uit die gesprekken met insiders. En weet u waarom? “Uit respect voor de betrokken actoren” (voetnoot, pag. 166, deel II). En om het hoofdstuk binnen de perken te houden! (Het proefschrift telt bijna 400 bladzijden.) Alleen dit gegeven wijst al op de machtige tentakels van Stefaan De Clerck. Hij slaagt erin om de inhoud van een doctoraatsthesis wat minder te laten opfleuren met pikante citaten. Doctor wist zeker al dat onze minister gemakkelijk gepikeerd raakt?

De getuigenissen zijn blijkbaar niet allemaal positief.
Maar goed. Moet kunnen. Hoge bomen, etc.
Algemeen is men het erover eens dat Stefaan als burgemeester zijn stempel heeft gedrukt op de “grote verhalen” inzake stadsprojecten, economische aangelegenheden, cultuur en architectuur. Men schat zijn strategische capaciteiten vrij hoog in. Hij is (was) een creatieve en dynamische burgemeester met ontzettend veel energie. En hij beschikt over een uitgebreid netwerk. {Ja, tot bij Roularta- KW.}

Maar maar maar.

Coach?

* Concrete uitvoeringsplannen bleven vaak achterwege. Een meerderheid van de geïnterviewden dichten hem weinig leiderscapaciteiten toe. Hij ontpopt zich niet echt als een coach van een hechte ploeg of als een stuurman. Het handelen van de burgemeester ervaart men veeleer als eigengereid en soms wat chaotisch.
* Ambtenaren verwijten hem een gebrek aan communicatie en zelfs respect voor de administratie. (Het is algemeen bekend dat de verhouding met stadssecretaris Hillaert een minder vlot verloop kende.) Over zijn plannen met het winkelcomplex K in Kortrijk bijvoorbeeld was de gemeenteraad en de ambtenarij nauwelijks op de hoogte. Idem met het project Buda-kunsteneiland: een warrige en beperkte communicatie. Zijn kabinetsmedewerkers {bedoeld is Chris Lecluyse, -KW} richten zich nauwelijks tot het schepencollege, maar veeleer naar private actoren.

Scale-jumper

De Clerck is lid geweest van alle drie de parlementen. Was CVP-voorzitter. Bestuurder bij alle mogelijke bovenlokale schaalniveaus. Was een soort minister-president van de Regio Kortrijk.
* Vandaar: regelmatig liet de burgemeester de teugels vieren en liet hij een project bij tijden een beetje slabakken.
* Doordat hij vaak op een andere schaal actief was sijpelden zijn plannen niet altijd tijdig door tot bij het schepencollege en het stadsbestuur.
* Sociale thema’s konden hem minder boeien. Hij was niet echt een burgervader. Hij spreekt (sprak) selectieve lagen van de bevolking aan. Zijn affiniteit met minder behoede {sic, niet: minder ‘begoede’- KW} lagen van de bevolking is (was) zoek.

Tot daar doctor Thomas Block.
In dat nummer van Knack met de stedenspecial Kortrijk wordt hij niet geciteerd.

P.S.
Over de lacunes en regelrechte fouten in de stedenspecial: zie de weblog “kortrijklinksbekeken”.

Onderhandelingen met Claudio Dell’Anno leiden tot een erfpacht van de Oude Dekenij

Eind goed, alles goed.
Zonder incidenten zal de meerderheid (CD&V-VLD) van de gemeenteraad op 7 december de erfpachtovereenkomst met de bvba Clausix goedkeuren.
We weten al dat Claudio en Gaëlle Six hiermee in theorie de bestemming van de dekenij (nu het welbekend restaurant Dell’Anno voor diëtisten) kunnen omtoveren tot bijvoorbeeld een motel, of hotel, of jeugdherberg of vakantiecentrum. Toen Stad (schepen Jean de Bethune) lang geleden zocht naar kopers of huurders van het beschermde pand hanteerde men nog de uitdrukkelijke voorwaarde dat een deel van het gebouw zou behouden blijven voor socio-culturele stadsactiviteiten. Het was één van de redenen waarom toenmalige kandidaten afhaakten.

De bvba Clausix zal voor gehele gebouw en de tuin een erfpachtvergoeding van 30.000 euro betalen. Geïndexeerd en voor een duurtijd van 27 jaar (dit is tot 31 december 2036). Men vraagt ietwat tegen de zin van Claudio een bankwaarborg van 100.000 euro. Bij het einde van de erfpacht worden alle door de erfpachter uitgevoerde werken kosteloos stadseigendom. (Het schepencollege veronderstelt dat Klouwdie en Haëlle al voor een half miljoen euro hebben vertimmerd.)
Dat bedrag van 30.000 euro is wél hoger dan wat Stad in oorsprong als minimum jaarvergoeding vooropstelde: 22.480 euro.

De onderhandelingen tussen Stad (schepen Depuydt, toen nog kabinetschef Chris Lecluyse en directeur Yves Vanneste) en Clausix met witte ridder advocaat Marc Verwilghen verliepen moeizaam. Claudio vond dat Stad koud en warm blies, en omgekeerd bestempelde Stad onze Italiaan een kraker te zijn. Dit omdat hij na de afloop van de serie “Mijn Restaurant” zonder huur te betalen en zonder toelating intrek had genomen op de bovenverdieping van het pand.

Claudio en zijn gezellin Gaëlle hebben ook nogal wat geschipperd tijdens de maandenlange onderhandelingen.
Midden augustus heeft het paar zelfs voorgesteld om de Oude Dekenij na 9 jaar handelshuur gewoonweg te kopen.
Even wat historie. Zonder dat de gemeenteraad hierbij zijn goedkeuring gaf en tot ongenoegen van burgemeester De Clerck verscheen op een keer (16 juni 2008) op de website van Stad dat de Oude Dekenij te koop stond. Voor 1 miljoen als instelprijs. (De venale waarde van het gebouw bedraagt 562.000 euro).
Stad heeft in augustus bij Claudio een mogelijke aankoop onmiddellijk afgeraden. Weet u wel welk risico u hierbij oploopt? Als u een aankoop overweegt, dan moeten wij – Stad – overgaan tot een openbare oproep aan alle kandidaten en de toewijzing gaat dan naar de meest biedende. Denk daar maar eens goed over na! Want er zijn serieuze kapers op de kust. (Onze onderzoeksjournalist Dieppe Throot meent dat het gaat om een varkenshandelaar die er een hotel annex tearoom wil exploiteren en een immobiliënkantoor.)
Aankoop afgevoerd.

Voortaan bleven de onderhandelingen toegespitst op de handelshuur. De prijs, de duur en de vraag of die huur al dan niet zou slaan op het ganse gebouw en de tuin.
Stad kwam aandraven met een schattingsverslag (dat steekt allemaal niet in het dossier voor de gemeenteraad) waaruit bleek dat een handelshuur van 3.042 euro ofte 36.500 euro op jaarbasis tot de mogelijkheden behoorde. Voor het hele gebouw. En het stedelijke onderhandelingsteam zou best kunnen gesprekken voeren op basis van een huur voor 9 jaar voor 45.000 euro jaarlijks! (Dat is 4,5 procent van de instelprijs van 1 miljoen bij aankoop.)
Ter vergelijking. De huurprijs zoals afgesproken met WTV-VMMa bedroeg 2.250 euro of 27.000 euro per jaar, voor slechts een deel van het gelijkvloers en zonder de tuin. (VTM of Claudio hebben wel slechts het laatste half jaar moeten betalen en ze kregen van Stad 50.000 euro voor verbouwingswerken.)

Intussen zijn een aantal juridische kwesties nog niet helemaal van de baan.
Er zijn drie processen-verbaal opgemaakt tot vaststelling van stedenbouwkundige overtredingen. De eerste (gevelschennis) is geregulariseerd.
Er waren twee laattijdige (en onregelmatig gepubliceerde) bouwaanvragen waarvan het College in het dossier voor de gemeenteraad zegt dat die nog lopende zijn. De vergunning tot het bouwen van een koelcel zou evenwel negatief zijn geadviseerd. De afvalcontainers in de tuin kregen wel een gunstig advies van erfgoed. Over de tuinaanleg (aangebrachte schade?) en de ericamatten wordt er nog gebakkeleid.
Maar vanwaar komt dat hels lawaai toch, achteraan in het Boerenhol? En die geuren?

P.S.
Over de jarenlange voorgeschiedenis van de Oude Dekenij, zie KW van 18 juni 2008.

Restaurant Dell’Anno mag van Stad evenzogoed een motel worden, of jeugdherberg

Technisch is dit zeker niet onmogelijk. We maken gewoon van het Sint-Maartenskerkhofplein opnieuw een parking. En van de zypte (de put) achter de Oude Dekenij een privé-parking met fietsenstalling. En juridisch kan het nu ook, dat motel ! Of die jeugdherberg. Een vakantiecentrum mag ook.
Op de valreep zal de gemeenteraad van 7 december immers een erfpachtovereenkomst voor de Oude Dekenij goedkeuren met de bvba Clausix van zaakvoerders Claudio-Junior Francesco Dell’Anno en Gaëlle Six, de winnaars van de VTM-serie “Mijn restaurant”.

Wat zijn nu volgens dit contract de mogelijke bestemmingen voor dat beschermd gebouw?
U raadt het nooit.
Natuurlijk een en ander wat te maken heeft met de uitbating van een restaurant, eventueel een tearoom, een taverne, een verbruiksalon, snelbuffet. Gastronomische weekends mogen ook. Een traiteurdienst. Bruiloften. Tuurlijk. Claudio mag er zelfs een feestzaal van maken, en daar seminaries of congressen organiseren. Tuurlijk. Met reden.
Maar wat mag onze erfpachter nog?
Volgens het contract krijgt het goed met ingang van volgend jaar enkele mogelijke bestemmingen die eerder wat buitensporig lijken. Bijvoorbeeld faciliteiten ter beschikking stellen voor recreatiedoeleinden. Wat houdt dat in? (De achtertuin van de Oude Dekenij en het Boerenhol zijn beschermd als stadsgezicht en het goed ligt in een “archeologisch gevoelige zone”.) Als Claudio dat wil mag hij van Stad logies verschaffen voor kortstondig verblijf. Hij mag er zelfs een hotel exploiteren, een motel en – ja! – ook een jeugdherberg of een vakantiecentrum.

Hoe is dat zo gekomen?
Wel, de raadsheer van de bvba Clausix – niemand minder dan de befaamde advocaat Marc Verwilghen (VLD) – heeft aan Stad gevraagd om als bestemming voor het pand gewoon het maatschappelijk doel van de bvba Clausix (ondernemersnummer 0810 295 636) over te nemen. En dat staat daar nu eenmaal allemaal in.
Stad heeft één zaak geschrapt. Claudio en Gaëlle kunnen van de Oude Dekenij wel een feestzaal maken, maar die mag niet de allure krijgen van een een dansgelegenheid of een fuifzaal.
En er is nog iets weggevallen. Vergetelheid? Er is geen sprake meer van het ter beschikking stellen van expositieruimte voor kunstenaars.

Zal het duo Clausix daar komen wonen? In de roes van de overwinning heeft Claudio zich dit ooit eens laten ontvallen.
Valt nog te bezien. In de erfpachtovereenkomst staat dat de partijen bevestigen dat het goed in zijn huidige bestemming geen woonfunctie heeft.

In tegenstelling tot de vroegere huurovereenkomst met VTM-VMMa slaat de erfpacht nu op het hele gebouw en bijhorende grond (8a91ca). Niet de zypte in het Boerenhol, want niettegenstaande de vermeende eigenaar (de kerkfabriek Sint-Maarten) bij Stad hierop aandrong tijdens de onderhandelingen had Clausix daar geen interesse voor. (Stad zorgt toch voor het onderhoud.) De kerkraad dacht hierbij aan een minimale jaarlijkse huur van 1.530 euro, of in geval van erfpacht aan een canon van 940 euro.

Geen kruipkelder

Wat de “oppervlakte” van het goed in erfpacht betreft doet er zich een merkwaardig fenomeen voor.
Claudio krijgt de kelderverdieping van het gebouw als zakelijk recht helemaal NIET ter beschikking! Met de hoop dat hij die niet kraakt, zoals hij vroeger durfde met de bovenverdieping. Die kelderverdieping van de Oude Dekenij zou immers eigendom zijn van het OCMW! Een absurde situatie waar niemand iets vanaf wist, en zich enkel in Kortrijk (het kluwen van kloosterorden en OCMW) kan voordoen. (Er zou een soort geheime toegang zijn vanuit het Begijnhof – eigendom van het OCMW – naar die kelder.)

U wou waarschijnlijk nog iets weten over het verloop van de onderhandelingen tussen Stad en Clausix? Hoe men tot die erfpacht en de vergoeding (30.000 euro op jaarbasis) is gekomen? Waarom het gebouw niet gewoon is verkocht? Waarom het niet tot een handelshuur is gekomen?
Het dossier dat aan de gemeenteraad is voorgelegd munt weerom uit qua onvolledigheid. Slechts één brief van raadsman Marc Verwilghen, met name over de bestemming van het goed. Wederzijdse correspondentie ontbreekt. Geen verslagen van vergaderingen.

Onze onderzoeksjournalist Dieppe Throot heeft het er straks wat over in een volgend stuk. Zie trouwens ook nog vorige bijdragen op KW over de zaak. Het gaat om een van de meest klungelige dossiers uit de recente geschiedenis van de stad. Behoudens dat van de Leiewerken natuurlijk.