Category Archives: geschiedenis

“Gros Quinquin” wordt ereburger van de stad (3)

(Zie vorige stukken over de nieuwe ereburgers.)

De koosnaam voor Pierre Mauroy, gewezen burgemeester van Lille, is “Gros Quinquin“.

“Quinquin” is Picardisch patois voor “kindje”.
En de lieve bijnaam die Mauroy kreeg van zijn stadsgenoten verwijst naar een volks wiegeliedje “P’tit quinquin”. Het is zowat de officieuze hymne van Rijsel.
(Standbeeldje toch al gezien van de arme kantwerkster met haar kindje? Liedje al gehoord op de carillon van Beffroi op de Place Salengro?)
Het kindje wordt allerlei spullen beloofd maar raakt uiteindelijk pas in slaap als moeder dreigt met de “martinet”.
De tekst van het lied en de muziek zelf is te vinden op allerhande websites.

Bij de ontvangst van de nieuwe ereburgers van de stad (20 maart) zou de burgemeester best Pierre Mauroy begroeten met de koosnaam “Gros Quinquin”. Dat is alleszins juister dan de aanspreking “Monsieur le Président de la France”. (Onze stadsadministratie meent dat hij dat is geweest!)
Mauroy was ooit wél eerste minister, onder president Mitterand. In 1981 en in het kader van de veelbelovende “union de gauche”.
Zal de VLD-fractie in de gemeenteraad zich dit verleden van Mauroy herinneren ?
Vier communistische ministers in zijn regering! (In mijn herinnering dacht iedereen toen dat de klassenstrijd nu wel definitief was gewonnen door het proletariaat.) Al onmiddellijk werd de 39-urenweek ingevoerd, een vermogensbelasting, een vijfde week “congé payé” en pensioen op 60 jaar.
Een beroemd citaat van de “blumiste” (aanhanger van Léon Blum) Mauroy uit die jaren is nog altijd memorabel: “Face au chômage, la solution de la sagesse, c’est que les travailleurs travaillent moins” (Cambrai, 11 juni 1981).

Mauroy maakte ook al onmiddellijk werk van de terugbetaling voor de IVG (interruption volontaire de grossesse). Onze burgemeester zou er best aan doen om dit in zijn motivatie voor de keuze van Mauroy als ereburger niet al te uitvoerig te belichten in de christen-democratische gemeenteraad.

Certes.
De verdiensten van Mauroy als burgemeester van Lille (van 1973 tot 2001 !) zullen breed uitgesmeerd worden.
Zijn TGV, zijn metro, Euralille, Grand Palais, kulturele hoofdstad.
De meer zwarte punten uit zijn bilan laten we dan maar achterwege: hoge belastingen, gedefavoriseerde wijken, volstrekt ondemocratisch bestuur, hoge werkloosheid, verloedering en onveiligheid in bepaalde buurten.
Maar goed. Het was (is) “un grand magicien politique”. “Maire d’une ville pas si rose que ça, il a réussi à faire croire aux Lillois qu’il n’était pas de gauche, mais d’abord Lillois. ” (Christian Decocq, een RPR-kandidaat in 2001.)

Mauroy heeft nog altijd veel macht in stad en regio.
Hij (en niet de nieuwe burgemeester Martine Aubry, dochter van Jacques Delors) is de echte grote baas van de Métropole”. De “communauté urbaine”. Een soort Frans Destoop (van Leiedal), maar dan in het groot.
En dat komt onze burgemeester goed uit.
Want één van de grootse ideeën van Stefaan De Clerk is letterlijk “Kortrijk op de wereldkaart zetten”. Daartoe wordt samen met Mauroy in vele coulissen gewerkt aan een groot grensoverschrijdend project: een Euro-district.

Reflected glory

Mauroy moet te vriend worden gehouden. En terecht.
Anderzijds is het ook zo dat het ereburgerschap toekennen aan een politicus van het formaat van Mauroy ook afstraalt op de uitreiker van de onderscheiding. In de politiek en ook in het gewone leven noemt men dit “reflected glory”.
Vanwege de burgemeester is de aanstelling van ereburgers (nu al 12 in één bestuursperiode! dat is een devaluatie van het begrip) in het kader van de nakende verkiezingen bijkomend te aanzien als een vorm van “personal branding”.

(Een volgende keer wellicht nog iets over de andere nieuwe ereburgers.)

Geen Hugo Claus als ereburger ! Gewezen Frans president wel ! (2)

De nieuwe kandidaten voor het Kortrijks ereburgerschap zijn nu gekend.
(Zie nog een vorig stuk.)

Mia Doornaert
Redactrice buitenland bij “De Standaard”.
Guido Van Gheluwe
Oprichter van de Orde van de Prince.
Luc Glorieux
Organisator van de beurs “Busworld”.
Pierre Mauroy
Ex-premier in Frankrijk en gewezen burgemeester van Lille.

In het officiële verslag van de raadscommissie (dd. gisteren) over dit punt wordt Mauroy gewezen Frans PRESIDENT genoemd.
Ongelooflijk. Kortrijk kent zijn (toekomstige) ereburgers niet.
De nieuwe ereburgers worden op 20 maart verwacht op een plechtigheid in de stad.
Hopelijk zal Mauroy zal dan door de burgemeester niet worden aangesproken als monsieur le Président !
Daarmee zal hij Kortrijk zeker op de wereldkaart zetten.

Laat ons even iets zeggen over barones (jawel!) MIA DOORNAERT.
(Het prototype van de brain drain uit Kortrijk.)
Geboren in een moederhuis te Kortrijk maar wat zij met onze stad verder heeft te maken is een raadsel. In het verleden kwam zij (of komt ze nog) vanuit stad Harelbeke naar hier afzakken om wel eens te gaan winkelen met haar moeder. Zij is immers van de streek (nu Roeselare). En Mia ziet ons stadje graag. Maar ik ook !
Als redactrice buitenland bij “De Standaard” heeft zij in haar columns (bijv. “Doorgeprikt staat netjes”) bij mijn weten ook nog geen “internationale uitstraling” aan de stad gegeven.

Mia is van de jaargang 1945 en studeerde tijdens de woelige 60’er jaren klassieke filologie te Leuven. Een frivool hippie meisje toen. Kon goed squashen.
Heeft ooit nog les gegeven in het H.Hartinstituut te Heverlee.
Begin de jaren ’70 is zij bij “De Standaard” beland en werd ook de levensgezellin van een onlangs overleden collega.
Van 1984 tot 1987 was La Doornaert voorzitter van de Algemene Vergadering van Beroepsjournalisten (AVBB) en van 1986 tot 1992 presideerde ze zelfs de Internationale Federatie van Journalisten (EFJ). Groot voorvechtster van de persvrijheid.
Vandaar dat ze ooit nog onder schuilnaam heeft geschnabbeld voor “WIJ”, het partijblad van de Volksunie.
(NV-A raadslid Lieve Vanhoutte kan dus met goede redenen achter de kandidatuur staan van Mia.)

Nu blijkt ze al geruime tijd belgicist en werd daarvoor in juli 2003 beloond met een adellijke titel.
Uit de aard der zaak zijn er niet zoveel journalisten die zich in de adelstand laten verheffen. Het is geweldig comprommiterend. (Ene Maria Rosseels kwam als schrijfster in de adelstand, niet als journaliste.)
De Nederlandse nestor uit de journalistiek zei ooit dat de deontologische code van journalisten zou kunnen voorschrijven dat een dagbladschrijver niet mag rechtstaan bij het aanhoren van het volkslied en ook niet bij het binnenschrijden van de koninklijke hofhouding.

Hoe kon barones Doornaert ooit die titel aanvaarden? In het tijdschrift “De Journalist” wordt dit zo gemotiveerd: “Onze dynastie staat voor waarden waarvoor ik ook sta.” En: een dergelijke titel doet deuren opengaan. (Nummer van augustus 2003.)
Een fervente feministe die geen deurtje open krijgt zonder gebruik te maken van haar adellijke titel??

La Doornaert is ook pro-Bush (atlantist) en ook uiterst begaan met Israël.
Allemaal redenen opdat de fractie van het Vlaams Blok tegen het ereburgerschap kan stemmen.
Niettemin. Het is voor het Blok een verscheurende keuze.
De redactrice buitenland geeft ook nogal een keer af tegen (fundamentalistische) moslims.
Is van mening dat in een democratie het volk de macht heeft en bij de islam: god. Schaarde zich in het kader van de rellen in Parijs achter de stoere taal van Sarkozy.
Daar heeft zij op de webstek van het Vlaams Blok en die van het neo-nazistische “Stormfront” al complimenten voor gekregen. Wordt geloofd om haar “moedige artikels”.

Hoe zal Spirit stemmen in de Kortrijkse Raad?
Mia vindt het programma van deze partij namelijk destructief voor België. Kreeg daar al een reprimande voor van partijvoorzitter en Kamerlid Geert Lambert.
De wapenspreuk van de barones is: “Calamus furtior ense.”

In een volgende kolom vragen we ons af welke van de Kortrijkse fracties in de gemeenteraad objecties kan hebben tegen de kandidatuur van Pierre Mauroy, alhier ex Frans President genoemd.