Kortrijk aanziet matrassen als kunstwerken (3)

Toen uw kleinkind bij een sprong vanuit de noordelijke Broeltoren op die dikke matras een verstuikte enkel opliep, hebt u bij de aftocht naar het AZ Groeninge er zeker niet aan gedacht dat die “Adventure Big AIR Bag”  een soort metafysisch bedenksel is van de conceptuele artiest Piero Golia.  (Geboren in Napels maar wonend in Los Angeles.)
Het object draagt wel de naam “Manifest Destiny” en is door Stad aangekocht voor 8.501 euro.  Niet vergeten.

Manifest Destiny is voor het eerst gepresenteerd in Santa Fe in 2008 als interventie: een deel van het Tsien- en Williams-wandelpad  werd afgesneden, waardoor een sprong van bijna vijf meer hoog ontstond.   Ja. .
Golia wilde dat bezoekers van het platform zouden springen als een soort van ‘vertrouwensval’ die zou worden gebroken door een dikke stuntmat.

“Deze interventie zal een situatie genereren waarbij bezoekers, als ze dat willen,  midden in de tentoonstelling van het platform op de rode mat kunnen springen of gewoon terugkeren.  Dit gebaar kwam voort uit puur instinct  toen ik de wandeling voor het eerst zag.  De respons zal even instinctief zijn voor de bezoekers: ze kunnen kiezen om te springen of niet te springen.   De wandeling forceert een ervaring en logica in de ruimte door de rondheid ervan te onderbreken.  Ik vervang deze inbreuk door een fysieke ervaring, die verschillend is van wat werd bedoeld.  Ik herinner me hoe de Beasty Boys zongen: “Ride with me, I’ll  will take you to the border.”  Wel, hier neem ik je mee tot aan de grens en wil ik dat je springt.  De dagelijkse ervaring wordt vervangen door een concrete, emotionele ervaring.  Het werk krijgt vorm door het vertrouwen van iedereen die ermee te maken heeft. “

Het werk van Piero Golia – deels een sjamaan en deels showman en op een bepaalde manier ook compleet allebei – draait om identiteitskwesties en de rol van de artiest, en hanteert de krachtige werktuigen van de humor en de ironie.  Hoewel Golia zichzelf een ‘kleine artiest’ noemt, een verwijzing naar zijn fysieke verschijning, staat zijn zelfspot in sterk contrast met de soms Herculische inspanningen die de artiest levert om van zichzelf een soort legende te maken.
———————
Tot daar.
Als u een en ander niet begrijpt of nog altijd niet goed inziet, neem contact op met An Vandersteene, schepen van cultuur. Als zij het ook niet weet, kunt u zich nog wenden tot Karen Wulgaert, de projectleider van het kunstenfestival PLAY,  of tot de curatoren Hilde Teerlinck en Patrick Ronse.
Nog geen deftige respons??   Wend u dan onmiddellijk  tot het meldpunt van Stad.

Kortrijk aanziet matrassen als kunstwerken (2)

Het nogal gigantische springbed  op de Grote Markt is het werk van Jennifer Rubell . De kunstenares is hiervoor helemaal uit New-York naar hier gekomen.  Op Youtube is nog een langdradig filmpje te vinden waarbij zij, staande op de Markt, haar project toelicht in het jargon dat eigen is  aan artiesten.

Zie hierna letterlijk  de motivering van het schepencollege om dit bed als kunstwerk (“sculptuur”) te beschouwen en te beslissen om althans de onderliggende structuur te kopen voor 12.644 euro.  (De matras zou nu te koop zijn voor 500 euro.)

“Jennifer Rubell is een Amerikaanse conceptuele artieste die in haar werk de fysieke interactie tussen kijker en object centraal stelt.  Zij bedient zich van een brede waaier van participatieve mediums gaande van interactieve sculpturen over schilderijen en video-installaties tot en met food performances.  Een kleine greep uit haar performances en tentoonstellingen: Landscapes bij de Fondatiun Beyeler in Riehen, Old-Fashioned in Los Angeles County Musem ofArt, Creation voor Performa, het New-Yorkse Festival voor performance kunst, Made in Texas en Nutcrackers in het Dallas Contempory, So Sorry in de Power Plant Contemporary Art Gallery, The  de Pury Diptych in de Saatchi Gallery en Icons in het Brooklyn Museum .
Rubell behaalde een diploma schone kunsten aan de Harvard University.

‘Bed’ is een monumentaal opgezette participatieve sculptuur waarvoor de kunstenares Kortrijk als inspiratiebron gebruikte.  De  geschiedenis van de stad als centrum voor van vernieuwende weeftechnologieën – vooral voor de productie van superieur damast en matrastijk – was de achtergrond waartegen Rubell haar project tot stand bracht.  Het werk kreeg de vorm van een enorm bed dat in het midden van de Grote Markt komt te staan, omgeven door historische gebouwen en het hedendaagse leven in de stad.  Zowel kinderen als volwassenen kunnen hun schoenen uittrekken om even op en neer te springen op het ‘Bed’, want eigenlijk is dit ogenschijnlijk perfect opgemaakte bed een springkasteel dat de springers als een trampoline hoog de lucht in katapulteert.  Elke sprong levert een snapshot op van het dagelijkse leven  in deze historische stad op: de markt, het belfort, het stadhuis, festivals, cafés, oude mensen, jonge mensen, het weer.  ‘Bed’ is een monument voor de huiselijkheid dat hulde brengt aan de vele vormen van het besloten gezinsleven en alle variaties hierop.  In tegenstelling tot monumenten die ons aan oorlogen, helden of verwezenlijkingen heinneren – fysiek en conceptueel ontastbare zaken – , nodigt ‘Bed’ uit om deel te nemen. Zo verdwijnt het taboe op fysiek betrokken raken bij kunst samen met het taboe dat rust op vrolijk rondspringen op een perfect opgemaakt bed.  Het werk vertolkt op die manier de warmte van een thuis en de toegeeflijkheid van een ouder.” 

P.S.
Wist of bedacht u dat allemaal toen u daar met uw kleinkind aan het springen was?

 

 

 

 

Stad aanziet matrassen als kunstobjecten (1)

Ter gelegenheid van het Kortrijkse kunstenfestival “PLAY” in  (dit pertinent goed uitgekozen verkiezingsjaar) heeft stad (wie is dat?)  een soort groot bed (de onderliggende constructie althans) op de Grote  Markt aangekocht. 12.644 euro.
Brengt jolijt in stad, voor jong en oud.  Niets op tegen.

Maar de motivatie!
Stad aanziet de installatie van dat bed als een conceptueel, participatief en interactief kunstwerk.  Een sculptuur (!) van de hand van Jennifer Rubell.

Ook de zachte matras aan een van de Broeltorens om even naar beneden te springen is aangekocht.  8.501 euro.
Tevens beschouwd als een  kunstwerk.  Officiële naam van deze “Adventure Big Air Bag” is “Manifest Destiny” . Nu bedacht door Piero Golia.

Hebt u daar ook nooit van gehoord, alhier?  Van die twee: Jennifer en Piero?

Over de hilarische motiveringen van deze aankopen hoort u wel nog in een volgende editie van deze elektronische stadskrant.

P.S.
Is het waar dat daar bij de sprongen uit de Broeltoren van kindjes of zelf grote mensen naar de matras al accidenten zijn gebeurd?   Indien dit het geval zou kunnen zijn,  waarom komt dit niet in de krant?

 

Parkeren zonder cash

Toen Stad Kortrijk via facebook liet weten dat de parkeergarage onder het winkelcentrum K nu ook enkel zou toegankelijk met bankkaart vroeg ik of dit wel kon.  Iemand de mogelijkheid beletten om met baar geld te betalen aan parkeerautomaten?
Er kwam op donderdag 18 oktober rond 16u30 (als ik me goed herinner)  prompt een antwoord.

Hierna de tekst van de reactie:
“Dag Frans, bedankt voor jouw bericht. We reageren er binnenkort op. Hoewel we je altijd vlug willen beantwoorden moet je buiten de kantooruren soms iets langer op onze reactie wachten. Tot straks.”

Ja, tot straks… Tot op vandaag 5 november geen antwoord.
(Let intussen ook eens op de gemoedelijke stijl die ambtenaren menen te kunnen hanteren in hun correspondentie.)

Nog in december vorig jaar liet minister van Kris Peeters van Consumentenzaken weten dat “wie betaalt aan parkeerautomaten altijd moet kunnen cash betalen”.
Volgens de Belgische wetgeving en een Europese verordening althans.
Peeters zou het probleem aankaarten bij de Vereniging van Vlaamse Steden en Gemeenten (de VVSG).  Ook niets meer van gehoord.